Śmierć Wergilego

Śmierć Wergilego - Herman Broch

Herman Broch- ur. 1 listopada 1886, Wiedeń, Austria zm. 30 maja 1951, New Haven, Connecticut, USA Pisarz austriacki. Urodził się w rodzinie bogatego żydowskiego fabrykanta. Ukończył studia techniczne. Pracował z powodzeniem w ojcowskiej fabryce, miał nawet na swoim koncie wynalazki w dziedzinie włókiennictwa, ale kariera przemysłowca nigdy mu nie wystarczała. Stale buntował się przeciw kondycji narzucanej przez rodzinną tradycję. U progu dorosłego życia przeżył ostry kryzys, który omal nie skończył się samobójstwem. Przez długie lata pracę w fabryce łączył z zainteresowaniami literackimi, a także ze studiami matematyki, filozofii, socjologii, psychologii. Wreszcie w 1928 sprzedał odziedziczone fabryki (zresztą w szczęśliwym momencie, bo tuż przed kryzysem) i poświęcił się wyłącznie literaturze. Jego debiut przypadł bardzo późno. Miał już 45 lat. Najważniejszym elementem jego edukacji literackiej była fascynacja „Ulissesem” Joyce’a. W 1938, wkrótce po Anschlussie Austrii, został aresztowany przez gestapo. Po kilku tygodniach, dzięki pomocy przyjaciół (ponoć Joyce załatwił mu brytyjską wizę), udało mu się nie tylko opuścić więzienie, ale i wyjechać za granicę, najpierw do Anglii, a potem do Stanów Zjednoczonych, gdzie uzyskał obywatelstwo i pracował jako wykładowca literatury niemieckiej. Zmarł w USA w wieku 65 lat. Jak napisał Hannah Arendt był „pisarzem mimo woli”. Wyżej od literatury stawiał filozofię i naukę. W prozie cenił jej użyteczność: wehikuł powieści dobrze nadawał się do przekazania rozmaitych treści. Wierzył, że człowiek współczesny potrzebuje starych i nowych mitów, które mogłyby wypełnić pustkę jego życia, przerażonego nie pierwotną naturą, jak u zarania naszej rasy, ale cywilizacją. Jako eseista zajmował się psychologią tłumu, problemem kryzysu wartości i teorią kiczu. Występuje w swych dziełach jako myśliciel-moralista, poddający wnikliwej analizie świat sobie współczesny, a także jako poszukiwacz nowych form w sztuce. Widzi on źródło „rozpadu wartości” swej epoki w apatii jednostek i w „masowych psychozach”