Słownik łaciny średniowiecznej w Polsce tom 2 11 zeszytów

Słownik łaciny średniowiecznej w Polsce tom 2 11 zeszytów - Praca Zbiorowa

Zeszyt 1 - 1959 r. - 160 str.

Zeszyt 2 - 1960 r. - 161 - 320 str.

Zeszyt 3 - 1960 r. - 321 - 480 str.

Zeszyt 4 - 1961 r. - 481 - 640 str.

Zeszyt 5 - 1962 r. - 641 - 800 str.

Zeszyt 6 - 1963 r. - 801 - 960 str.

Zeszyt 7 - 1964 r. - 961 - 1120 str.

Zeszyt 8 - 1965 r. - 1121 - 1264 str. 

Zeszyt 9 - 1966 r. - 1265 - 1424 str.

Zeszyt 10 - 1967 r. - 1425 - 1576 str.

Zeszyt 11 - Zeszyt dodatkowy, wykaz dzieł cytowanych i skrótów - 1969 r.

Inspiracją dla powstania Słownika był projekt Międzynarodowej Unii Akademii w Brukseli z r. 1920 zakładający ponowne opracowanie słownika średniowiecznej łaciny Du Cange'a. Reprezentanci poszczególnych krajów mieli nadsyłać materiał leksykalny od ok. 425 r. do ok. 1000 r. Polscy naukowcy postanowili opracować odrębny słownik łaciny średniowiecznej oparty wyłącznie na polskich źródłach. Wkrótce zaczęły powstawać podobne słowniki w innych krajach europejskich. Pierwszy zeszyt słownika polskiego ukazał się w 1953 r. i jest on teraz jednym z najbardziej zaawansowanych. Zasady redakcyjne zostały ustalone przez jego pierwszego redaktora, prof. Mariana Plezię. W latach 1988–2005 pracami nad Słownikiem kierowała prof. Krystyna Weyssenhoff-Brożkowa. Obecnie kieruje nimi dr hab. Michał Rzepiela, prof. IJP PAN.