Skradziony skarb

Skradziony skarb - Florkiewicz Janusz ( red.)

Być może dzisiaj wydaje się to śmieszne, ale kiedyś nie dało się obejrzeć zagranicznego filmu akcji. Rambo, Commando lub Bondy - znało się jedynie z opowieści osiedlowych posiadaczy magnetowidów. W 1986 roku, brakowało mi takich filmów, oj brakowało...

Komiksów zresztą też. Dlatego właśnie trzaśniętą przez "Wróbla" historię, czytałem wówczas z zapartym tchem. Dzisiaj odnoszę wrażenie, że fabuła nie specjalnie się zestarzała. Wynika to głównie z przyjętej tutaj konwencji, znanej nam z filmów o agencie 007. Trudno więc, by piękne kobiety, szybkie samochody i sensacyjna akcja miałaby się zestarzeć. No bo niby w jaki sposób?

Pamiętam, że atrakcyjność komiksu podnosił wówczas fakt, iż jego akcja nie rozgrywała się w szarej rzeczywistości PRL-u. Ameryka (choćby i południowa) dodawała luksusowego posmaczku. Akcja namaszczona jest zabawnymi rozwiązaniami. Szatański pomysł z wulkanem czy gigantyczną butlą, godzien jest geniusza doktora Plamy lub doktora No. Rozśmieszyły mnie też przebiegłe fortele (np. sposób komunikowania się poprzez kulkę papieru - płynącą swobodnie strumykiem). Rozbawiły łagodne przekleństwa, rzucane przez złych facetów.

Głównym bohaterem komiksu jest niezwykle skuteczny Montellano (taki nasz porucznik Borewicz - tylko z wąsem). Facet jest bardzo prostolinijny i posłusznie podejmuje się niebezpiecznego zadania, jakim niewątpliwie jest schwytanie złodzieja drogocennych zabytków.

Oczywiście poznaje piękną i niebezpieczną kobietę, która w końcu ulegnie urokowi jego wąsa... Trochę strzelaniny, pościgów i koktajl gotowy. Dodajmy do tego dobrą, starą szkołę komiksu w wykonaniu "Wróbla" i wszystko.

Należy też docenić konsekwencję narracyjną, z jaką posuwa się fabuła (aluzja ze storczykami), czy pomysł ze zrobieniem fotki głównemu bohaterowi (początek i koniec całej intrygi). Świetne jest też kadrowanie (widoki przez lornetkę), oraz zabójcza kolorystyka (bardzo popularne były wtedy odbarwione kadry). I choć dziś śmieszyć mogą niektóre rozwiązania, to stanowczo stwierdzam iż stara szkoła wytrzymuje próbę czasu.