Skotopaski Sowizdrzalskie 1904 r.

Skotopaski Sowizdrzalskie 1904 r. - A. N. Nowaczyński

Głupowata jowialna dobroć normalnych ldzisków to ogniki fałszywe na nieprzejrzystych trzęsawiskach. Zaufaj tym błędnym ognikom a zaprowadzą cię z czasem na grzęzawisko doczesnego szczęścia, w błoto wegetacji obywatelskiej. Postaw przed garbatym lub ospowatym egzamplarzem ludzkim najlepsze zwierciadło kryształowe, a zawsze wprzód spróbuje ci udowodnić, że zwierciadło jest wklęsłem lub wypukłem. W małomieszczaństwie uchodzą za dowcipnych tylko dwa krańcowe typy towarzyskie: impertynent, albo pochlebca. Człowiek dowcipny uchodzi tylko za... niebezpiecznego. Nawet wahadło od zegara, jeżeli ten idzie, żyje - neguje monotonnie wszystkiemu, co się na świecie dzieje. Adolf Nowaczyński – polski pisarz, dramaturg, satyryk, poeta, publicysta, eseista, krytyk, działacz polityczny i społeczny. Nowaczyński interesował się kulturą Wielkopolski. Szczególnie mocno uzewnętrzniły się te zainteresowania w latach trzydziestych. Wielkopolska była dla niego przykładem praktycznego przełożenia idei pozytywistycznych. W Polsce niepodległej Nowaczyński prowadził wiele kampanii prasowych, zwalczając swoich przeciwników w pełnych niewybrednych inwektyw publikacjach.