Skorowidz polskiego i austrjackiego przemysłunaftowego 1919, 1920 r.

Skorowidz polskiego i austrjackiego przemysłunaftowego 1919, 1920 r. - Władysław Szaynok

Władysław Szaynok (ur. 28 listopada 1876 w Rzeszowie, zm. 20 stycznia 1928 we Lwowie) – polski działacz gospodarczy, przedsiębiorca przemysłu naftowego.

Pochodził z rodziny o węgierskich korzeniach, ukończył studia na Szkole Politechnicznej we Lwowie. Swoje zainteresowanie skierował na przemysł wydobywczy, ok. 1910 poznał Mariana Wieleżyńskiego, który w tym czasie prowadził prace badawcze nad skraplaniem i transportem gazoliny. W 1911 został wspólnikiem w spółce "Zakład Gazu Ziemnego. Inż. Marian Wieleżyński Sp. z o.o.". Po oddaniu do użytku gazociągu z Tustanowic do rafinerii w Drohobyczu odbył ze wspólnikiem podróż do Stanów Zjednoczonych, gdzie zapoznał się z tamtejszym przemysłem naftowym. Po powrocie pracował w biurze technicznym w spółce "Gaz Ziemny” Sp. z o.o. we Lwowie oraz współpracował z Ignacym Mościckim w naukowo-badawczej spółce "Metan". W 1920 wszedł w skład Komitetu Wykonawczego nowo powstałej spółki Gazolina Spółka Akcyjna, w 1921 był założycielem państwowo-prywatnej spółki akcyjnej "Międzymiastowe Gazociągi", która budowała sieci przesyłowe. Powstały wówczas rurociągi z Daszawy do Stryja (1921, 14,4 km), Stryj-Drohobycz (1924), Daszawa-Stebnik (1925). W 1926 został dyrektorem Banku Naftowego z siedzibą we Lwowie. Zaprojektował pierwszą w Polsce stację benzynową, która działała w oparciu o pompę "Rapidaytor". Należał do współzałożycieli miesięcznika "Gaz Ziemny", był również redaktorem "Nafty" i "Metanu". Zmarł w wieku 51 lat.

Spoczywa na Cmentarzu Łyczakowskim.