Skalakowie 1949 r.

Skalakowie 1949 r. - Alojzy Jirasek

"Na zaśnieżonej drodze pod lasem zatrzymali się dwaj jeźdźcy. Padał gęsty śnieg. Mroźny wiatr rozwiewał ogony i grzywy rumaków, które pochylając głowy mrużyły oczy. Jeździec z lewej strony, stanąwszy w strzemionach, spoglądał badawczo przed siebie. Jego towarzysz wtulił głowę w kołnierz wielkiego płaszcza. Nie łatwo było wśród zamieci dojrzeć coś w okolicy. Na prawo od jeźdźców wznosiło się skaliste zbocze, porosłe borem, przykrytym teraz białą warstwą śniegu. Po lewej ręce, na skraju wąskiej drogi podgórskiej, szeleściły tęsknie suche liście, które ostały się jeszcze dotąd na krzach bukowych. Droga biegła nad głębokim jarem, ponad którym sterczały w dali zalesione szczyty. W dole szumiała głucho rzeczka. Mróz nie zdołał dotychczas spętać lodem jej wartkich fal. Martwo i cicho było dokoła. Jednostajny szum niewidzialnej wody dodawał martwocie dnia zimowego jeszcze więcej smutku." (fragment.)