Siedemdziesiąt siedem najciekawszych pasjansów, 1930 r.

Siedemdziesiąt siedem najciekawszych pasjansów, 1930 r. - Irena Stypianka

Historia pasjansa

Mianem samotnik określa się zbiór różnorakich gier karcianych, z których najbardziej popularny jest pasjans. Nie wiadomo dokładnie od czego pochodzi gra, jednak przypuszcza się, że sposób rozkładania kart wziął się od kart tarota używanych we wróżbiarstwie. Pod koniec XVIII w. pojawiła się pierwsza wzmianka o pasjansie w Północnej Europie, na początku XIX w. gra pojawiła się w Francji. Mówi się, że Napoleon Bonaparte dobrze się bawił, grając w pasjansa, podczas wygnania na wyspie św. Heleny w 1816 r. W późniejszych latach gra stała się popularnym sposobem spędzania czasu wolnego przez Francuzów i podbiła resztę świata, w tym także Polskę. Wiele terminów, których używa się w pasjansie (np. tableau) pochodzi z języka francuskiego. Pierwsze książki o grze również często pochodziły z Francji.

Niedawno ukazały się książki „The Complete book of Solitaire Games” Alberta Moreheada i Geoffreya Motta-Smitha - po raz pierwszy wydana w 1949 r. i do dziś w druku - oraz „Penguin Book of Solitaire” Davida Parletta. Są to dwie najbardziej popularne i najistotniejsze książki w świecie układania pasjansa.