Samolubny gen

„Samolubny gen” (oryg. The Selfish Gene) autorstwa Richarda Dawkinsa to przełomowa książka z dziedziny biologii ewolucyjnej, opublikowana w 1976 roku. W tej książce Dawkins wprowadza nową perspektywę na procesy ewolucyjne, koncentrując się na genach jako jednostkach selekcyjnych, a nie na organizmach. Zamiast patrzeć na ewolucję z punktu widzenia organizmu, Dawkins argumentuje, że to geny są „samolubne” i to one, poprzez swoje działania, kierują ewolucją. Geny dążą do przetrwania i reprodukcji, a organizmy, w tym ludzie, są jedynie ich „nosicielami” w tej nieustannej walce o przetrwanie.

Dawkins prezentuje teorię, że organizmy, choć często współpracują w ramach grup czy społeczności, mogą wykorzystywać współpracę w celu promocji własnych genów, co nazywa „altruizmem genowym”. Książka wprowadza również pojęcie „memów” – jednostek kulturowych, które mogą być przekazywane w społeczeństwie podobnie jak geny. „Samolubny gen” zrewolucjonizował sposób, w jaki rozumiemy ewolucję, podkreślając rolę genów jako głównych graczy w procesie adaptacji i rozwoju biologicznego. To ważna lektura dla wszystkich zainteresowanych biologią, psychologią, a także tym, jak rozumiemy naszą naturę.