Rzymskie prowincje nad Renem i Dunajem w okresie flawijskim (69-96 r. po Chr.) - res militares et externae

Okres Flawiuszy (69-96 r. n.e.) w historii Rzymu był czasem stabilizacji politycznej po burzliwych latach roku 69, znanych jako "Rok Czterech Cesarzy". Flawiusze, szczególnie cesarz Wespazjan oraz jego synowie – Tytus i Domicjan – rządzili w czasach, gdy granice Imperium Rzymskiego nad Renem i Dunajem były kluczowe z punktu widzenia obronności i polityki ekspansyjnej. Prowincje nad tymi rzekami – takie jak Galia Belgica, Germania Inferior, Germania Superior, Pannonia, Małopolska i Dacia – były istotnymi obszarami zarówno pod względem militarnym, jak i administracyjnym.

1. Res militares (sprawy wojskowe)

Obrona granic: Nad Renem i Dunajem przebiegała tzw. limes, czyli granica imperium rzymskiego, która stanowiła nie tylko linię obrony przed barbarzyńskimi plemionami, ale również ważny punkt stacjonowania legionów. W okresie panowania Flawiuszy wzmocniono fortyfikacje, w tym obozowiska legionów, które miały za zadanie kontrolowanie granic oraz zapobieganie najazdom plemion takich jak Germanie, Markomanowie, Chattowie czy Dacje. Rzymianie stawiali na intensyfikację działań militarnych oraz organizację licznych kampanii mających na celu osłabienie plemion germańskich i innych ludów barbarzyńskich.