Rozprawy Uniwersyteckie 8 tytułów ok 1866 r - Praca Zbiorowa
Rozprawy Uniwersyteckie - osiem tytułów w jednej książce:
1. Encyklopedia i methodologia prawa - Ludwig Arndts; wyd. III, Uniwersytet Ś. Włodzimierza, 1866 r., 132 str.
2. O pojęciu i zadaniu statystyki - Mieczysław Marasse; wyd. Karola Langiego, 1866 r., 142 str.
3. O stanowisku prezydującego w Sądzie Przysięgłych - Walenty Miklaszewski; wyd. F. Baumriter i Rotblata, 1867 r., 90 str.
4. O aktach stanu cywilnego a w szczególności o terminach do ich sporządzania - J. Wyczechowski; wyd. Henryk Natanson, 1860 r., 67 str.
5. Mexyk opisany pod względem jeograficznym, statystycznym i historycznym od najdawniejszych czasów aż do śmierci Cesarza Maxymiliana - Praca Zbiorowa; 1867 r., 108 str.
6. O emancypacji kobiet - Henryk Struve; wyd. Drukarnia Jana Jaworskiego, 1868 r., 31 str.
7. Myśli do ułożenia Nowego Prawa Karnego w formie projektu z motywami - Stanisław Budziński; wyd. S. Orgelbrand, 1865 r., 100 str.
8. Ostatnia wojna Judejczyków z Rzymianami i Zburzenie Jerozolimy - Domicyan Mieczykowski; wyd. Drukarnia "Czasu", 1861 r., 143 str.
Ludwik Arnots - rządowy radca i zwyczajny profesor rzymskiego prawa w Wiedniu.
Mieczysław Marasse - Dr. Ob. Praw, członek Berlińskiego Seminarium Statystycznego.
Walenty Piotr Miklaszewski herbu Ostoja (ur. 19 maja 1839 w rodzinnym majątku Popiele pod Grodziskiem Mazowieckim, zm. 30 stycznia 1924 w Warszawie) – profesor Szkoły Głównej Warszawskiej i Uniwersytetu Warszawskiego, czołowy przedstawiciel klasycznej szkoły prawa karnego. Działacz penitencjarno-społeczny, reformator systemu wychowawczo-poprawczego dla nieletnich przestępców, organizator kształcenia prawnego. Jeden z założycieli i wieloletni kierownik prac redakcyjnych „Gazety Sądowej Warszawskiej”.
Walenty Miklaszewski ukończył gimnazjum w Radomiu, gdzie jego ojciec – również Walenty – był w latach 1846–1862 sędzią Trybunału Radomskiego. W 1856 podjął studia prawnicze na Uniwersytecie w Petersburgu. Studiował też m.in. w Heidelbergu i w Londynie.
Stanisław Budziński (ur. 25 listopada 1824, zm. 26 listopada 1895) – profesor Uniwersytetu Petersburskiego, Uniwersytetu Warszawskiego i Szkoły Głównej, prawnik, literat, krytyk i tłumacz, tworzący pod pseudonimem Bolesław Wiktor. Po ukończeniu gimnazjum w Warszawie podjął studia na wydziale prawnym uniwersytetu w Moskwie, które ukończył ze stopniem kandydata nauk. Później pracował w sądzie w Warszawie wykładając też w tym czasie prawo w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa (dawnym Agronomicznym) w Marymoncie koło Warszawy. Równocześnie zajmował się pracą literacką, m.in. tłumaczył prace XVI-wiecznych historyków polskich. W roku 1859 przyjął propozycję pracy w katedrze prawa polskiego na Uniwersytecie Petersburskim; wykłady te odbywały się po polsku, a Budziński wykładał tam zagadnienia Kodeksu Napoleona. Wydana w 1861 Petersburgu – po rosyjsku i po polsku – praca O powadze rzeczy osądzonej w procesie cywilnym i kryminalnym była podstawą do nadania mu tytułu magistra i stanowisko profesora zwyczajnego.
