Rozpoznawanie i leczenie choroby zezowej

Rozpoznawanie i leczenie choroby zezowej - Krystyna Krzystkowa

Leczenie zeza i niedowidzenia jest ważnym zagadnieniem w okulistyce, a równocześnie istotnym zagadnieniem społeczny. Wszak w populacji wieku rozwojowego zez występuje u około 4% dzieci, które nie leczone stałyby się w przyszłości kalekami. Zez (łac. strabismus, gr. strabismus (z Greki: στραβισμός strabismos, od στραβίζειν strabizein "mrużyć", od στραβός strabos "mrużenie, zmrużone-oko")) – jest wadą oczu objawiającą się osłabieniem mięśni ocznych, co powoduje zmianę kąta patrzenia jednego oka względem drugiego. Efektem zeza jest zaburzenie widzenia stereoskopowego.  Osoby z zezem mogą mieć trudności z prowadzeniem pojazdów mechanicznych (np. samochody) oraz operowaniem maszynami i urządzeniami w ruchu. Trudno im też uprawiać niektóre sporty, takie jak np. siatkówkę, łatwiej natomiast radzą sobie z czynnościami związanymi z dobrze rozwiniętą wyobraźnią przestrzenną, np. przy obróbce grafiki trójwymiarowej.  Przyczyną zeza mogą być zmiany w rozwoju ośrodków kojarzeniowych kory mózgowej, a także zmiany wewnętrznego aparatu (w przypadku zespołu Marfana zwłaszcza nieprawidłowe funkcjonowanie mięśni okoruchowych). Zeza można zniwelować za pomocą odpowiednich okularów i ćwiczeń lub chirurgicznie.  Zez może spowodować powstanie amblyopii ("leniwego oka"), czyli osłabienie zdolności widzenia w jednym oku. Leczenie polega na zasłonięciu zdrowego oka, tym samym zmuszając "leniwe oko" do pracy.