Rozmyślania o ewangelji Tom 1 1926 r.

Rozmyślania o ewangelji Tom 1 1926 r. - Herman Libiński

POWOŁANIE MATEUSZA A przechodząc ujrzał Lewiego, syna Alfeusza, siedzącego przy rogatce, i rzekł mu: Pójdź za mną! (Mar 2,14). a) Lewi, późniejszy św. Mateusz, ujrzał przechodzącego Pana. Wiedział, kto on; czuł, jak daleki od niego; widział Pana we wzniosłej wielkości, a samego siebie w poniżeniu, na ławce celnika. Tutaj Lewi obdzierał i oszukiwał ludzi, ci zaś pogardzali celnikiem i nienawidzili go, Jezusa zaś miłowali i za nim chodzili. Jezus od nikogo nic nie brał, a był przecie bogaty, i to do tego stopnia, iż mógł dary rozdawać na wszystkie strony. Czy to możliwe, myślał Lewi, żeby ten Pan potężny i bogaty zaszczycił mnie swem spojrzeniem? A jednak Jezus spojrzał nań wzrokiem, wnikającym do głębi duszy i nawracającym grzesznego celnika. Woła go i zaprasza do rzeczy najwyższych. Innych odtrąca, tego czyni apostołem, bo zajrzał w głąb tego serca, niezadowolonego z siebie. I nas Pan woła głosem obowiązku, każdym przyrostem poznania i zapału. b) Pójdź za mną. Wezwanie to jest objawieniem, zabłyśnięciem obrazu Chrystusowego w głębi duszy, ono napełnia nią światłem i siłą. Ten Chrystus >>przechodzący>>, jak on umie podbijać! Maleje wobec jego wezwania interes doczesny, milknie wszelki inny głos, a serce wzbiera uczuciem ulgi i zrywa się w góre ku Panu. >> Za twojemi rozkazami pobiegnę, gdy rozszerzysz me serce<<. Wezwanie to jest i twórcze, stwarza bowiem nowego człowieka. - Nie wątpy o jego mocy! Wiele potrafi zdziałać, gdy znajdzie duszę odpowiednią. c) Wstał tedy i poszedł za nim. Wstaje. Inny to już człowiek, nie ten, który poprzednio siedział przy rogatce. Wstaje, żegna się ze swoimi i z dotychczasowym życiem. W sercu jego zapewne odzywa się żal i tęsknota, wszakże wielkie postanowienie zwycięża. - Jak krótkie to słowa: >>opuścił swój kraj<<, >>zmarł<< albo >>wstał<<, a jak wielki zamykają w sobie świat uczuć bolesnych, postanowień i przewrotów! Pan nie oszczędza nam tych trudności, ale przychodzi z pomocą, byśmy iść mogli za nim krokami, które by nas przeprowadziły z jednego świata w drugi... Idźmy z radością, jeśli nas to wezwanie zaprasza w świat piękniejszy, czystszy, głębszy!