Rozmowa o jedności prawdy i dobra 1936 r

Rozmowa o jedności prawdy i dobra 1936 r - Władysław Witwicki

Bóg pragnie czcicieli «w Duchu i prawdzie» (J 4, 24), mówi Jezus do Samarytanki przy studni w Sychar. Całe życie chrześcijanina jest wezwaniem do tego, żeby stale uwielbiał Ojca (J 4, 23), bez duchowych pustek, do których światło Boże nie dociera. Jet to duchowa służba (por. Rz 12, 1), poprzez którą stajemy się żywymi świątyniami Boga, żywymi kamieniami z jego świątyni (por. 1 P 2, 5).

«Zrób ze swego serca ołtarz»[1], mówi święty Piotr Chryzolog. Żeby być ołtarzem, nie wystarczy czegoś dawać: potrzeba dawać siebie. Wszystko w naszym życiu musi zostać uświęcone, w głębokiej jedności z Eucharystią, prawdziwie miłą Bogu ofiarą Chrystusa. W ten sposób, krok po kroku, tworzy się jedność życia, wypełnia się przepaść, którą grzech otwiera między wiarą a życiem. Nie pozwalając, by z powodu przeciwności nasz zapał malał, odkrywamy wspaniałą prawdę o tym, że tam, gdzie się znajdujemy wszystko, co nas otacza przyczynia się do naszego dobra, jeśli tylko schronimy się w wiecznej Miłości Boga w Trójcy Jedynego, którego obecność rozświetla całe nasze życie.