Rodzina. Herbarz Szlachty Polskiej. Tom I-XII, Reprint 1904 r.

Rodzina. Herbarz Szlachty Polskiej. Tom I-XII, Reprint 1904 r. - Uruski Seweryn

Seweryn Maciej Leon Uruski herbu Sas (ur. 1 czerwca 1817 w Biłce Szlacheckiej koło Lwowa – zm. 16 sierpnia 1890 w Pizie) – marszałek szlachty guberni warszawskiej, tajny radca i ochmistrz dworu cesarskiego, heraldyk - prezes Heroldii Królestwa Polskiego, autor 15-tomowego Herbarza szlachty polskiej, hrabia od 1844. Znany także z Pałacu Uruskich w Warszawie i nieudanej inicjatywy targowiska Sewerynów na Dynasach. Ożeniony z Ermancją Hermancją Ermanią Tyzenhauz herbu Bawół i miał z nią 3 dzieci: hr. Mateusz Rudolf Michał Uruski (ur. i zm. 1843), hr. Maria Wanda Felicja Uruska (1853-1931) hr. Seweryna Maria Uruska (1860-1931). Najsłynniejsze jego dzieło – 15-tomowy Herbarz szlachty polskiej wydany został staraniem jego córek dopiero w latach 1904-1917. Herby pojawiły się w Polsce niewiele później niż w Europie zachodniej, gdzie powstały w XII w. W XIII w. spotykamy już pierwsze wizerunki herbów na pieczęciach książęcych a w wieku XIV herby polskiego rycerstwa występują już w wielu zachodnich rolach herbowych i herbarzach. Herby szlachty polskiej, ze względu na nieco odmienne kształtowanie się stanu rycerskiego niż na zachodzie, mają kilka swoistych, charakterystycznych cech. W przeciwieństwie do zachodniej Europy, polski herb przysługiwał nie tylko jednej osobie czy rodzinie, lecz tzw. rodom herbowym, obecnie czasem określanym jako klany herbowe. Ród herbowy grupował często kilkadziesiąt, czasem kilkaset rodzin współużytkujących jeden i ten sam herb. Stąd nieznane są prawie w heraldyce polskiej systemy odróżniania (uszczerbienie herbu) herbów młodszych gałęzi rodu. Drugą ważną cechą jest posiadanie przez polskie herby nazw własnych, zwykle różnych od nazwisk rodowych, oraz zawołań – akustycznego identyfikatora, pozostałości po okrzyku bojowym. Herby polskie początkowo nie miały żadnych oznak godności, ze względu na zasadę równości szlacheckiej i zakaz stosowania tytułów arystokratycznych. Mitry i korony hrabiowskie zaczęły pojawiać się w polskiej heraldyce stosunkowo późno, szczególnie w dobie upadku Rzeczypospolitej i pod zaborami. Tom I - 1994 r., 400 s.Reprint z 1904 roku Tom II - 1995 r., 404 s. Reprint z 1905 roku Tom III - 1995 r., 396 s. Reprint z z 1906 roku TOM IV - 1995 r., 400 s. Reprint z 1907 roku Tom V - 1996 r., 396 s. Reprint z 1908 roku Tom VI - 1996 r., 391 s. Reprint z 1909 roku Tom VII - 1996 r., 388 s. Reprint z 1910 roku Tom VIII - 1997 r., 378 s. Reprint z 1911 roku Tom IX - 1997 r., 388 s. Reprint z 1912 roku Tom X - 1997 r., 392 s. Reprint z 1913 roku Tom XI - 1998 r., 380 s. Reprint z 1914 roku Tom XII - 1998 r., 382 s. Reprint z 1915 roku