Roboty wodne i meljoracyjne w południowej Małopolsce, ok. 1929 r.

Roboty wodne i meljoracyjne w południowej Małopolsce, ok. 1929 r. - Andrzej Kędzior (red.)

Część I. Ogólna - 1929 r., 406 str.

Część II. Meljoracje publiczne w Nizinie Nadwiślańskiej, tudzież w dorzeczu Bugu, Styru i Dniestru - 1929 r., 702 str.

Część III. Regulacja rzek górskich, zbiorniki wody i zabudowanie potoków górskich - 1931 r., 414 str.

Częśc IV. Mniejsze meljoracje - 1932 r., 569 str.

Andrzej Kędzior (ur. 7 listopada 1851 w Toporowie, zm. 17 stycznia 1938 w Krakowie) – polski polityk, minister, działacz Polskiego Stronnictwa Ludowego „Piast”, doctor honoris causa Politechniki Warszawskiej. Gimnazjum ukończył w Tarnowie, a Politechnikę w Wiedniu. Od 1879 pracował w Krajowym Biurze Melioracyjnym we Lwowie; w 1882 został jego kierownikiem a w 1892 dyrektorem. Z jego inicjatywy i pod jego kierownictwem biuro to rozwinęło szeroką działalność naukową i techniczną w dziedzinie projektowania zbiorników retencyjnych i kanałów, robót melioracyjnych, organizacji spółek wodnych, regulacji rzek, zabudowy potoków, budowy wodociągów i kanalizacji, osuszania bagien, nawodnień, zagospodarowania torfowisk, nowoczesnej gospodarki rybackiej wód zamkniętych i otwartych. W 1915 r. w wyniku działań wojennych wstrzymano wszelkie prace hydrotechniczne, a Biuro Melioracyjne zostało ewakuowane do Wiednia.

W 1900 A. Kędzior został delegatem technicznym Wydziału Krajowego do komisji regulacji rzek Galicji. W 1908 został wybrany posłem do Sejmu Krajowego Galicji z IV kurii wiejskiej powiatu mieleckiego, ponownie w kolejnej kadencji. W 1911 roku wybrany na posła do Reichsratu Przedlitawii (parlament austriackiej części Austro-Węgier).

W 1918 wybrano go na prezesa Polskiego Koła Poselskiego w Reichsracie, jednak nie przyjął tego stanowiska. Pod koniec października 1918 roku wszedł w skład Polskiej Komisji Likwidacyjnej w Krakowie.

Był inicjatorem budowy kanału rzecznego Wisła-Odra-Dniestr. Był naczelnikiem wydziału robót publicznych Polskiej Komisji Likwidacyjnej w 1918 roku. Od 17 listopada 1918 do 29 grudnia 1918 i od 13 grudnia 1919 do 9 czerwca 1920 był ministrem robót publicznych w rządach Jędrzeja Moraczewskiego i Leopolda Skulskiego. Od 28 czerwca 1922 przewodniczący Tymczasowego Wydziału Samorządowego we Lwowie.

W latach 1919–1922 był posłem na Sejm, a w latach 1922–1927 senatorem.

Został odznaczony orderem Polonia Restituta z gwiazdą, a także wieloma odznaczeniami austriackimi, rosyjskimi i niemieckimi.

W 1925 r. Politechnika Warszawska i Politechnika Lwowska nadały mu doktoraty honorowe, a Towarzystwo Politechniczne we Lwowie – godność członka honorowego.

Członek Towarzystwa Gospodarczego i Towarzystwa Nauk Rolniczych.

Zmarł 17 stycznia 1938 roku w Krakowie. Został pochowany w Mielcu.