Responsywna administracja publiczna

Responsywna administracja publiczna - Mateusz Stępień

Coraz częściej kwestionowany jest technokratyczny sposób działania administracji publicznej. Wystarczy chociażby zwrócić uwagę na popularność pojęcia governace, oznaczającego odejście od władczego stylu rządzenia związanego z hierarchiczną strukturą relacji pomiędzy podmiotami (społeczeństwo nadrzędne nad legislatywą; legislatywa nadrzędna nad administracją; administracja nadrzędna nad obywatelem), w stronę rządzenia przez pluralistyczne, samo-organizujące się sieci (Kijn, Kopperijan 2000). Inaczej rzecz ujmując, co najmniej od lat 70. XX wieku dostrzegana jest konieczność wydobycia z cienia dominującego dyskursu o administracji "miękkich zmiennych", takich jak: zaufanie, demokratyczność, społeczna odpowiedzialność, legitymizacja i wreszcie responsywność. Tym bardziej jest to uzasadnione, ponieważ znaczenie tych zmiennych w perspektywie dyskusji nad systemowymi, całościowymi kierunkami reform administracyjnych jest nie do przecenienia. Już w tym miejscu zauważmy, ze niniejsze rozważania są właśnie próbą podjęcia tematu "miękkich zmiennych" w działaniach administracji, a dokładniej dotyczą administracyjnej responsywności. Jest to temat, który na gruncie współczesnych polskich badań nad administracją publiczną nie doczekał się jak dotąd zadowalających analiz. Zresztą tak skromny stan polskich badań podejmowanych po 1989 roku nad "miękkimi zmiennymi" związanymi z działaniami administracji publicznej można wyjaśnić przez odwołanie się do historii. W czasach PRL "fasadowe" zasady konstytucyjne przewidywały powszechny udział obywateli w procesie rządzenia, w tym w działaniach - by użyć ówczesnej terminologii - administracji państwowej. (ze wstępu)