Rękopis z wyspy św. Heleny, 1860 r.

Rękopis z wyspy św. Heleny, 1860 r. - Praca Zbiorowa

Rękopis został przełożony z francuskiego

Wyspa Świętej Heleny (ang. Saint Helena Island) – wyspa wulkaniczna, położona na Oceanie Atlantyckim, około 1900 km na zachód od południowo-zachodniego wybrzeża Afryki. Stanowi najbardziej ludną część brytyjskiego terytorium zamorskiego Wyspa Świętej Heleny, Wyspa Wniebowstąpienia i Tristan da Cunha. Według spisu powszechnego z 2008 roku zamieszkiwało tu 4255 osób, z tego co szósty w głównym mieście i porcie Jamestown[1]. Są oni potomkami Europejczyków, Azjatów i Afrykanów. Powierzchnia wyspy wynosi 122 km², ma ona ok. 17 km długości i ok. 10 kilometrów szerokości. Połączenie z wyspą zapewniają statki i samoloty kursujące do RPA i Wielkiej Brytanii. Telewizję, przekazywaną przez satelitę, można tu oglądać od połowy lat 90. XX wieku.

Napoleon I Bonaparte, zdetronizowany Cesarz Francuzów, ujęty po przegranej bitwie pod Waterloo, został – jako więzień brytyjski – przewieziony, na pokładzie fregaty HMS "Northumberland", na Wyspę Św. Heleny, gdzie zmarł 5 maja 1821 roku.

Brytyjczycy, obawiając się, że ich najgroźniejszy przeciwnik ucieknie raz jeszcze, na miejsce uwięzienia wybrali wyspę leżącą — nawet według dzisiejszych kryteriów — na krańcach świata: 2 800 km od Zatoki Gwinejskiej na południowym Atlantyku.

HMS "Northumberland" zakotwiczył u brzegów Św. Heleny 15 października 1815 roku. Napoleon, zanim został przeniesiony do Longwood House w listopadzie, zamieszkał w pawilonie ogrodowym w posiadłości Briars należącej do angielskiego kupca Williama Balcombe (1779-1829), gdzie wkrótce zaprzyjaźnił się z rodziną gospodarzy, szczególnie zaś z najmłodszą ich córką, Lucią Elizabeth (Betsy), która znacznie później napisała Wspomnienie o Cesarzu Napoleonie (wyd. w Londynie, w roku 1844). Te dobre stosunki spowodowały, że Balcombe ściągnął na siebie podejrzenia gubernatora Św. Heleny, Hudsona Lowe. Oskarżony o to, że jest potajemnym łącznikiem zdetronizowanego cesarza z Paryżem, kupiec w roku 1818 zdecydował się opuścić wyspę i wrócić, wraz z rodziną, do Anglii. W roku 1959 jego pawilon ogrodowy został przekazany w darze rządowi francuskiemu przez potomkinię Williama Balcombe, Mabel Brookes, stając się trzecią posiadłością Francji na wyspie