Receptura chininy 1939 r.

Receptura chininy 1939 r. - Praca Zbiorowa

Chinina to substancja w postaci białego proszku pozyskiwana z kory drzewa chinowego rosnącego w Ameryce Południowej, a konkretnie w Andach. Zaliczana jest do alkaloidów, czyli organicznych związków chemicznych (podobnie jak m.in. kokaina i morfina). Charakteryzuje się intensywnie gorzkim smakiem (dlatego wykorzystywana jest do produkcji gorzkich napojów zwanych tonikami) oraz słabą rozpuszczalnością w wodzie - dobrze rozpuszcza się natomiast w olejach, benzynie, etanolu czy glicerynie. Chinina zapisała się na kartach historii jako pierwszy lek na malarię – chorobę, której przyczyny leżą w zakażeniu pasożytami z rodzaju Plasmodium. Choć w walce z tym groźnym schorzeniem odznacza się bardzo wysoką skutecznością, wywołuje przy okazji sporo skutków ubocznych - z tego względu z czasem wyparły ją inne, mniej szkodliwe preparaty, głównie chlorochina. Chinina w dalszym ciągu wykorzystywana jest do leczenia malarii, jednak wyłącznie w skrajnych przypadkach – przykładowo, gdy pacjent ma uczulenie na chlorochinę, bądź gdy jest oporny na leczenie tą substancją