Raj utracony

Raj utracony - John Milton

Raj utracony, największy poemat epicki nowożytnej Anglii, napisany (a raczej podyktowany) w 1667 przez dotkniętego ślepotą J. Miltona. Religijno-filozoficzna epopeja, zbudowana z 12 ksiąg pisanych białym wierszem, odwołuje się do biblijnej opowieści o grzechu pierworodnym, jego genezie i następstwach. Szczególną rolę Milton przypisał Szatanowi, który jest w utworze symbolem pychy, ale także buntu i wytrwałości. Poprzez podkreślenie potęgi i mądrości władcy piekieł autor dokonał jego swoistej rehabilitacji. Pozbawiony chronologii poemat otwiera obraz pokonanego przez Syna Bożego i rozmyślającego nad zemstą Szatana, który na wieść, że gdzieś we wszechświecie istnieje Eden, wyrusza w podróż, by zgubić jego mieszkańców. Przybiera różne postacie: kormorana, ropuchy, mgły. Tymczasem Bóg posyła archanioła Rafaela, aby ostrzegł Adama i Ewę przed grożącym im niebezpieczeństwem.