Radjotelefonja i radiotelegrafja, 1926 r

Radjotelefonja i radiotelegrafja, 1926 r - Mieczysław Jeżewski

Był absolwentem Uniwersytetu Jagiellońskiego (UJ). Po ukończeniu studiów brał udział, jako ochotnik, w wojnie polsko-bolszewickiej. W roku 1921 wrócił do pracy w UJ gdzie otrzymał stanowisko starszego asystenta, a od roku 1922 – stanowisko zastępcy profesora fizyki doświadczalnej. Uzyskał tu stopień doktora nauk fizycznych oraz habilitację (1924 r.)[1]. Prowadził też wykłady na Studium Rolniczym UJ (od 1923 r.)[2][3][a]. Po habilitacji specjalizował się za granicą (Zurych) w dziedzinie optyki, jako stypendysta Fundacji Rockefellera[1].

W roku 1926 został mianowany na stanowisko profesora nadzwyczajnego fizyki w Akademii Górniczej w Krakowie i kierownika Zakładu Fizyki na Wydziale Hutniczym. W 1929 r. został dziekanem Wydziału Hutniczego. Stanowisko profesora zwyczajnego otrzymał w roku 1934. W roku 1939 objął funkcję prorektora Akademi.

Po wybuchu II wojny światowej i wkroczeniu Niemców do Krakowa był aresztowany w ramach Sonderaktion Krakau (6 listopada 1939 r.) i wywieziony do Sachsenhausen. Gdy został zwolniony z obozu, wrócił do Krakowa i wykładał w oficjalnej Państwowej Szkole Technicznej Górniczo-Hutniczo-Mierniczej, a nieoficjalnie – w grupach tajnego kształcenia akademickiego.

Po zakończeniu wojny pełnił ponownie funkcję prorektora Akademii (1945–1947/1948). W roku 1948 przeniósł się do Warszawy, gdzie objął stanowisko dyrektora nowej jednostki badawczej – Głównego Instytutu Fizyki Technicznej PW (GIFT)[6]. Po kilku latach (1952 r.) wrócił do AGH, gdzie został kierownikiem Katedry Fizyki i Zakładu Fizyki Technicznej[1]. Wygłaszał też wykłady jako docent Uniwersytetu Jagiellońskiego