Pułapka na Brigitę

Pułapka na Brigitę - Jakub Rehak

Jakub Řehák (1978) w tomie Past na Brigitu rozwija najistotniejsze elementy swojej poetyki, która czerpie z awangardowego dziedzictwa, zwłaszcza z tradycji surrealistycznej, a zarazem poszerza je o nowy, osobisty ton. Poezja Řeháka płynie tu w intensywnym, rozświetlonym nurcie: wyrasta z pewnego, wyrazistego gestu, dzięki któremu poeta potrafi przemieniać surowe „znaki czasu” w tkankę współczesnego mitu. Już pierwsze wiersze tomu otwierają przed nami przestrzeń „bujenia”, przywołującą atmosferę wyobraźni Brunona Schulza – obszar, w którym zmysłowość miesza się z ciemnością, a konkret splata z fantazją.

Řehák podąża za tym, co go dotyka i porusza; z uporem odkrywcy wnika w każdy impuls, który pobudza jego czujną wrażliwość: stęchłe kąty, zapach moczu, pleśń, wyschnięte drewno i zapomniane szopy, a także miejskie zakamarki pulsują tu tuż obok kobiecych ciał, ledwie muśniętych spojrzeniem lub jedynie przeczuwanych. W tych połączeniach można nieraz odczuć echo gombrowiczowskiego „podglądactwa”; aluzja do Ferdydurke pod koniec wiersza Dni gremiów – i już po erotyce? / zjeżone łydki i biodra? / łydka łydka łydka / udo udo udo… – jawi się jako wyrafinowana gra z prowokacyjnymi refleksjami autora o „nikomu niepotrzebnym, upoconym kunszcie młodych marzycieli”.