Puccini Tosca

Puccini Tosca

Arie operowe – publiczność masowo przychodzi do opery właśnie po tę zbiorową ekstazę rozpoznania. Tosca układa się jak idealny akt miłosny: napięcie, także muzyczne, rośnie przez dwa akty, by znaleźć swój moment szczytu w E lucevan e stelle – jednym z najpiękniejszych momentów w historii muzyki operowej, tak mocno wrośniętym w zbiorową (pod)świadomość, że zda się: zna ją każdy. Puccini oprócz talentu miał, jako kompozytor, tę istotną cechę, że jego muzyka jest bardzo emocjonalna, wspiera dramaturgię. Kiedy więc Cavaradossi w celi śmierci tęsknie wdycha nad pięknem świata, który przyjdzie mu opuścić, o wzruszenie nietrudno. Publika w odruchu wdzięcznej rozkoszy zwykła nagradzać oklaskami wykonawców tej partii. W 2016 roku w wiedeńskiej Staatsoper światowej sławy tenor Jonas Kaufmann rozgrzał publiczność tak, że ta przerwała spektakl wielominutową owacją, zmuszając artystę do bisu. A potem przerwa się wydłużyła, bo występująca jako Tosca Angela Gheorghiu śmiertelnie obrażona wyszła na scenę, by kontynuować rolę dopiero po rozpaczliwych błaganiach dyrektora. Warto się przekonać, czy podobne uniesienia towarzyszą widowni spektaklu Barbary Wysockiej, która przeniosła akcję Toski w lata siedemdziesiąte – włoski „czas ołowiu”, lata terroru.