Przywrócić Pamięć. Prawo harcerskie - Sedlaczek Stanisław
Książka, którą oddajemy do rąk instruktorów i drużynowych harcerskich, starszych harcerzy i harcerek, oraz księży kapelanów harcerskich, zapełni wielką lukę, istniejącą od dwudziestu pięciu lat w harcerskiej literaturze.
Ks. R. Hret, autor tej książki, postanowił wyjaśnić zasady etyki skautowej na podstawie pism jednego z największych mędrców Kościoła, św. Tomasza z Akwinu.
Autor komentarza dokonał swego dzieła z wielkim talentem i znajomością duszy chłopca. Zresztą zadanie miał ułatwione przez fakt, że podstawowe idee ruchu skautowego i skautowego Prawa tkwią korzeniami w instytucji rycerstwa chrześcijańskiego.
Wystarczyło zatem wskazać, iż Święty Tomasz z Akwinu był nauczycielem ostatnich bohaterskich krzyżowców, którzy wraz z Królem Ludwikiem Świętym przelewali krew za Wiarę i Francję, aby postać Księcia Teologii stała się bliska skautom francuskim.
Ale nie tylko francuskim. Instytucja rycerstwa, która w Polsce przetrwała do wieku XVII w postaci harcerzy kresowych, jest wspólnym dobrem katolickich narodów. Prawo rycerskie, podobnie jak Prawo oraz Przyrzeczenie harcerskie, wyrosło z ducha prawych synów Walczącego Kościoła.
Etyka, zawarta w Prawie harcerskim czy skautowych prawach świata, da się w pełni rozwinąć i zrozumieć jedynie na tle heroicznej nauki Kościoła o Obowiązku i Prawie, Miłości i Poświęceniu, Zasłudze i Łasce, Grzechu i Odkupieniu.
Bez tej podbudowy etyka skautowa staje się, wcześniej czy później, albo niechętnie traktowanym dodatkiem do wyczynów sportowych, społecznych, obozowych, albo też wyradza się w czułostkową półreligię. Grozi jej także zboczenie na manowce rozdziału etyki od kultu, od życia w łączności z Bogiem, od sakramentów. Etyka tak fałszywie pojęta, a nazywana także etyką chrześcijańską, staje się zbiorem zasad postępowania czysto przyrodzonego. Wydziela się niektóre zasady postępowania z całości nierozdzielnej nauki Chrystusa, przyjmuje to, co odpowiada naturalistycznemu poglądowi na świat i usiłuje stosować tak, jakby Boga nie było, lub jakby Chrystus nie był Bogiem.
Prawdą jest natomiast, że nie ma dwóch etyk, chrześcijańskiej i Chrystusowej. Nie ma etyki Chrystusowej, czyli nauki Chrystusa o postępowaniu człowieka wobec Boga, siebie i bliźnich, bez ścisłej łączności z kultem. Nie ma etyki chrześcijańskiej bez troski o doskonalenie się nadprzyrodzone, bez życia sakramentalnego. Nie ma etyki chrześcijańskiej bez przyjęcia dogmatów.
Podstawowe zadanie wychowania katolickiego, a zatem i wychowania młodzieży katolickiej w harcerstwie, to zadanie wychowania do życia nadprzyrodzonego już tu na ziemi, by przez to życie być stale, zawsze, codziennie i każdej chwili, żywą cząstką Chrystusa mistycznego i przez Niego, z Nim i w Nim oddawać chwałę Bogu i zasługiwać na żywot wieczny. Myśli te wyjaśnia znakomicie książka ks. Hreta.
Nie potrzeba dłuższych wywodów dla wykazania, że ruch skautowy wszędzie, gdzie był oparty o mocne fundamenty religii, spełniał i spełnia zadanie olbrzymie, które przekracza ramy zadań doczesnego życia. Kościół w skautingu katolickim we Francji widzi odrodzenie średniowiecznego rycerstwa, wspaniałej instytucji, która przedziwnie wiązała zasady etyki Chrystusowej z umiejętnością użycia siły, a miłość Narodu, Ojczyzny, z niezachwianą wiernością Kościołowi.
Dlatego też Papież Pius XI nazwał skautów katolickich czołem przedniej straży armii Kościoła.
Harcerstwo polskie nie posiada oficjalnie charakteru organizacji katolickiej. Nie mniej jednak składa się z małymi wyjątkami, z katolików-harcerzy. W tym polskim wydaniu książki Hreta instruktorzy, instruktorki, drużynowi, drużynowe i kapelani harcerscy, a także starsze harcerstwo i starsza młodzież harcerska, znajdą obfite źródła materiałów do pracy wychowawczej, sprawdzian swego własnego, harcerskiego stosunku do Boga, ludzi i siebie, do harcerstwa, znakomitą pomoc w pracy nad sobą, nad udoskonaleniem swego życia wewnętrznego.
