Przez jasne wrota, 1920 r.

Przez jasne wrota, 1920 r. - Jerzy Bandrowski

Jerzy Bandrowski pseudonim: Tersytes, Ters, Vorax – (ur. 22 stycznia 1883 w Rzeszowie, zm. 21 marca 1940 w Krakowie) – polski pisarz, dziennikarz, tłumacz z angielskiego. Był synem Juliusza Mariana Bandrowskiego i jego żony Heleny z Kadenów, bratem Juliusza Kaden-Bandrowskiego. Studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim i slawistykę na uniwersytecie w Pradze. Debiutował jako nowelista w warszawskim „Kurierze Porannym” w 1902. W 1909 redagował humorystyczny „Kurier Świąteczny”. W 1910 we Lwowie nawiązał współpracę ze „Słowem Polskim”, którą kontynuował po powrocie z Rosji. W latach 1915–1919 przebywał w Rosji. Był wiceprezesem Polskiego Komitetu Wojennego, który zorganizował Dywizję Syberyjską, walczącą przeciw bolszewikom. Zajmował się redagowaniem broszur patriotycznych dla żołnierzy. Po powrocie do Polski mieszkał we Lwowie. Następnie przeniósł się do Poznania i nawiązał współpracę z „Kurierem Poznańskim”. W czasie II wojny światowej wysiedlili go z Poznania Niemcy, wówczas przeniósł się do Krakowa. W zbeletryzowanym pamiętniku Przez jasne wrota zawarł swe wspomnienia z pobytu w Rosji. Do wspomnień z tego okresu wrócił również w powieściach: Pielgrzymi, Krwawa chmura, Czerwona rakieta i Wściekłe psy. Pisał powieści obyczajowe, a także książki dla dzieci np.: W kraju orangutanów i rajskich ptaków z 1922, Na polskiej fali z 1927. Pisywał także powieści sensacyjne w formie scenariuszy filmowych Przygody komendanta Wilczkaz 1929. W 1951 wszystkie jego utwory zostały wycofane z polskich bibliotek oraz objęte cenzurą[1].