Program Nauki w szkołach powszechnych ,1922r.

Program Nauki w szkołach powszechnych ,1922r. - Praca Zbiorowa

Działalność oświatowa na ziemiach polskich rozwinęła się od XI wieku wraz z zakładaniem szkół katedralnych w siedzibach biskupich, a następnie szkół kolegiackich przy bogatszych kościołach. Na XIII w. przypada także rozwój szkół parafialnych, zakładanych wraz z powstawaniem i rozwojem parafii. Podstawą prawną ich organizacji były postanowienia soboru laterańskiego, zaś o rozwoju i charakterze tych szkół decydowały, w związku z osadnictwem na prawie niemieckim. W 1364 został założony przez Kazimierza III Wielkiego uniwersytet. w Krakowie, odnowiony 1400 przez Władysława II Jagiełłę, przyciągał wielu studentów z różnych krajów. W XVI w. Polska była ważnym ogniskiem kultury humanistycznej. Do wszystkich szkół napływała młodzież szlachecka i mieszczańska, a także chłopska. Od połowy. XVI w. bogacąca się szlachta wysyłała swych synów na studia za granicę, co z jednej strony ożywiało związki kulturalne Polski z Europą. Przełom w rozwoju szkolnictwa polskiego nastąpił w XVIII w. dzięki reformom pijara, księdza Stanisława Konarskiego. W 1740 założył on w Warszawie Collegium Nobilium. W 1753–56 przeprowadzona była reforma szkół pijarskich. Podobnym przemianom uległy niektóre szkoły jezuickie. W 1765 król Stanisław August Poniatowski powołał Szkołę Rycerską pierwszą szkołę państwową, utrzymywaną przez skarby: Koronny i Wielkiego Księstwa Litewskiego. W 1773, po kasacie zakonu jezuitów, powołano Komisję Edukacji Narodowej (KEN), która jako organ władzy państwowej przejęła zwierzchnictwo nad dawnymi kolegiami jezuickimi oraz licznymi szkołami zakonnymi.