Prawo Narodów 1932 r. - Ludwik Ehrlich
Ludwik Ehrlich (ur. 11 kwietnia 1889 w Tarnopolu, zm. 31 października 1968 w Krakowie) – prawnik polski, profesor Uniwersytetu Lwowskiego i Jagiellońskiego, sędzia
ad hoc Stałego Trybunału Sprawiedliwości Międzynarodowej w Hadze.
Był synem Arnolda (adwokata) i Flory z Bernsteinów, bratem ciotecznym Jakuba Parnasa (profesora biochemii Uniwersytetu Lwowskiego), kuzynem Szymona Rundsteina (profesora prawa narodów Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie).
Uczęszczał do szkół powszechnej i średniej w Tarnopolu i Lwowie, w 1907 podjął studia na Uniwersytecie Lwowskim; kształcił się w zakresie prawa, filozofii i historii literatury (do 1911), m.in. pod kierunkiem Oswalda Balzera. Uzupełniał studia na uniwersytetach w Halle (1912–1913), Berlinie (1913), Oksfordzie (1913–1916). W 1915 uzyskał stopień bachelor of letters na Uniwersytecie Oksfordzkim i w latach 1916–1917 prowadził tam wykłady z historii nowożytnej. W 1917 przeniósł się na trzy lata na University of California w Berkeley; prowadził w tym okresie działalność agitacyjną na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości wśród poborowych armii amerykańskiej.
W 1920 podjął pracę na Uniwersytecie Lwowskim jako docent w Katedrze Prawa Narodów; w 1924 został mianowany profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem tej Katedry (przyjmując nominację odrzucił jednocześnie ofertę pracy ponownie w Berkeley). W 1929 awansowany na profesora zwyczajnego; od 1930 do września 1939 kierował Studium Dyplomatycznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Jego wychowankami byli m.in. Stanisław Hubert, Kazimierz Grzybowski, Zenon Wachlowski. W latach 1934–1937 pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa . Głosił wykłady gościnnie z interpretacji traktatów w Akademii Prawa Międzynarodowego w Hadze (1927–1928, 1962) oraz z prawa międzynarodowego na uniwersytetach w Pradze (1929), Jassach (1934), Londynie (1937). W latach 1927-1928 pełnił funkcję sędziego ad hoc w Stałym Trybunale Sprawiedliwości Międzynarodowej w Hadze. W okresie międzywojennym często odwiedzał Sanok i przebywał w Falejówce, gdzie posiadał majątek ziemski wraz z dworem i parkiem o powierzchni 175 ha. Był ostatnim właścicielem Falejówki.
Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 oraz kapitulacji Lwowa Ludwik Ehrlich wraz z prezydentem miasta, Stanisławem Ostrowskim opracował dokument zawierający szczegóły oddania Lwowa sowietom. 3 stycznia 1940 został zwolniony z pracy na Wydziale Prawa uniwersytetu we Lwowie. Jak twierdzi Zygmunt Klukowski, podczas okupacji hitlerowskiej Ludwik Ehrlich dokonywał dokumentowania zbrodni nazistowskich na terenie Zamojszczyzny. W połowie września 1943 został aresztowany przez Niemców w Hucie Krzeszowskiej i osadzony w więzieniu w Biłgoraju. 24 września 1943 został uwolniony przez oddział AK, dowodzony przez mjra Tadeusza Sztumberka-Rychtera (wolność odzyskało wówczas 72 innych więźniów). Potem był w szeregach oddziału "Podkowy" por. Tadeusza Kuncewicza w Puszczy Solskiej (prowadził nasłuch radiowy).
Po wojnie współpracował ze Stałym Trybunałem Rozjemczym w Hadze i Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym w Norymberdze. W 1945 został profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego, kierownikiem Katedry Prawa Międzynarodowego Publicznego i dyrektorem Szkoły Nauk Politycznych Wydziału Prawa tej uczelni. Podczas pracy na UJ był prześladowany przez komunistyczne służby bezpieczeństwa PRL. Przeszedł na emeryturę w 1961.
W 1947 został członkiem-korespondentem PAU; był również członkiem przybranym Towarzystwa Naukowego we Lwowie i prezesem Centralnego Komitetu Polskich Instytucji Politycznych (1934–1937). W 1963 otrzymał nagrodę im. Włodzimierza Pietrzaka.
Specjalizował się w prawie międzynarodowym publicznym, historii prawa międzynarodowego w Polsce, historii doktryn politycznych i prawnych. Opracował pierwszy polski podręcznik prawa międzynarodowego publicznego (Prawo narodów, 1927). Przedstawił teorię o powstaniu polskiej szkoły prawa narodów w Krakowie na początku XV wieku. Opracował doktrynę odpowiedzialności za zbrodnie popełnione przez Niemców na ziemiach polskich, opartą na założeniu, że rozpoczęcie II wojny światowej miało nielegalny charakter; doktrynę tę przyjął Trybunał Norymberski przy ustalaniu zakresu odpowiedzialności indywidualnej. Po wojnie był również kilkakrotnie biegłym w procesach niemieckich zbrodniarzy wojennych. Przygotował wydanie rozprawy De bellis iustis Stanisława ze Skarbimierza z 1410, pracował również nad edycją dzieł Pawła Włodkowica.
Zmarł 31 października 1968 w Krakowie. Został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Rakowickim 5 listopada 1968 (pas 8).
Jego żoną była Frances Safe, z domu Lawton (1889–1968), która nie nauczyła się języka polskiego. Mieli dwoje dzieci: Krystynę (Constance), później pod przybranym imieniem zakonnym Emilia Ehrlich (1924–2006) i Andrzeja (Andrew, ur. 1928, uczestnika powstania warszawskiego, ps. "Kot")
