Prace Komisji Historii Sztuki. Tom VII- Zeszyt I

Prace Komisji Historii Sztuki. Tom VII- Zeszyt I - red. Adam Bochnak

Adam Bochnak (ur. 17 września 1899 w Krakowie, zm. 28 maja 1974 tamże) – polski historyk sztuki, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, dyrektor Muzeum Narodowego w Krakowie. Był synem kupca Władysława i Józefy Spysz. Kształcił się w gimnazjum św. Anny w Krakowie, następnie studiował historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim (1917-1922), m.in. pod kierunkiem Jerzego Mycielskiego i Juliana Pagaczewskiego, który był promotorem jego doktoratu Kolegiata św. Józefa w Klimontowie (1922). Już w roku 1920 podjął pracę na UJ, z którym pozostał związany aż do emerytury w roku 1969. Początkowo pracował jako starszy asystent w Katedrze Historii Sztuki, a od roku 1925 (po przedstawieniu pracy Makaty marszałka Francji Franciszka de Crequi, księcia de Lesidiguieres) był docentem w tej Katedrze. Po wojnie opiekował się Muzeum UJ (1947-1951), w roku 1948 został profesorem kontraktowym, w 1953 kierownikiem Katedry Historii Sztuki, w 1954 profesorem nadzwyczajnym, w 1957 profesorem zwyczajnym i kierownikiem Katedry Historii Sztuki Nowożytnej. Od 1960 kierował również Instytutem Historii Sztuki, pełnił funkcje w kierownictwie uczelni – dziekana Wydziału Filozoficzno-Historycznego (1954-1956, 1959-1961) i prorektora (1956-1959). Poza uniwersytetem współpracował z Gabinetem Rycin PAU (gdzie był w latach 1935-1939 konserwatorem), Liceum Koedukacyjnym w Ciężkowicach (dyrektor, 1945), Muzeum Narodowym w Krakowie (kustosz i zastępca dyrektora w latach 1945-1957 pod nazwą Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu, dyrektor Muzeum 1957-1962). W okresie okupacji uczestniczył w tajnym nauczaniu. W roku 1939 został członkiem-korespondentem PAU; był sekretarzem (dwukrotnie) i przewodniczącym (1952) Komisji Historii Sztuki PAU, a także zastępcą przewodniczącego i przewodniczącym Komisji Teorii i Historii Sztuki Oddziału PAN w Krakowie. Należał m.in. do Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa (wiceprezes, członek honorowy) i Stowarzyszenia Historyków Sztuki (członek honorowy). W 1958 kierował polską ekspozycją zabytków krakowskich na międzynarodowej wystawie "Złoty wiek miast europejskich" w Gandawie; otrzymał za to przedsięwzięcie Nagrodę miasta Krakowa (1958). Był także laureatem nagród ministra szkolnictwa wyższego (1963, 1966), w 1972 otrzymał Medal PAN im. Kopernika. Był odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1954), Krzyżami Kawalerskim (1947) i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz tytułem "Zasłużony Nauczyciel PRL" (1973).