Powiat Wadowicki 1897 r.

Powiat Wadowicki 1897 r. - Bolesław Marczewski

Pierwsza pisemna wzmianka o Wadowicach pochodzi z aktu lennego, jaki w 1327 r. złożył książę oświęcimski Jan Scholastyk czeskiemu królowi Janowi Luksemburskiemu. Podczas rządów Kazimierza, kolejnego władcy księstwa oświęcimskiego, w 1430 r. Wadowice uległy zupełnemu zniszczeniu podczas wielkiego pożaru. Chcąc szybko odbudować miasto, książę mocą przywileju z listopada tego samego roku, nadał Wadowicom prawo chełmińskie. Prawo to – znamienne dla Pomorza i Prus – dawało więcej uprawnień niż prawa magdeburskie i średzkie, zwykle nadawane w tym regionie. Wadowiczanie zostali zwolnieni z wszelkich powinności na rzecz książąt oświęcimskich na okres sześciu lat, mieli także prawo wyrębu drzew w książęcych lasach i połowu ryb w Skawie w dni postne (środy i piątki). Karczmarze, piwowarzy, szewcy, krawcy i sukiennicy zyskali możliwość wolnego handlu w promieniu jednej mili od miasta. W latach 1442–1493 miastem władał Władysław Zatorski, syn księcia zatorskiego z rodu Piastów. W 1564 r. zostało włączone do Korony Polskiej. W XVI w. Wadowice stanowiły prężnie rozwijający się ośrodek rzemiosła i handlu.