Postęp przez Chrześcijaństwo , 1913 r.

Postęp przez Chrześcijaństwo , 1913 r. - R.P.Felixa'a

Wstępem do rozważań ma być interpretacja Apokalipsy Świętego Jana, a także wiele innych fragmentów Pisma Świętego ujmujących problem postępu ludzkiego w kontekście eschatologicznym. Mounier uważa, że chrześcijaństwo w Apokalipsie daje zarys rozumienia historii w ramach pewnej wskazówki mającej przezwyciężyć katastrofizm (który jest całkowicie obcy Francuzowi): Wskazówka ta prowadzi więc raczej ku idei ciągłego, choć powikłanego, dwuznacznego i spornego rozwoju duchowego niż ku idei stopniowego upadku Historii pod ciężarem przekleństwa. Działanie Szatana w ostatnich dniach trwania świata rozumiane jest jako: konwulsyjny nawrót, ograniczony w czasie i ostro odcinający się od poprzedniego okresu. Myśliciel przywołuje również jeden z listów świętego Piotra, w którym apostoł stwierdza, że dla Boga tysiąc lat jest jak jeden dzień. Spekuluje metafizycznie, że Wszechświat od całej historii człowieka jest o wiele większy, a czas wiąże się z miliardami lat (a nie z tysiącami lat ludzkiej historii). Wchodząc w kosmologię twierdzi, że historia ludzkości ściśle jest powiązana z losem Wszechświata. Postuluje on – bliską Ojcom Kościoła – solidarność z Wszechświatem: Świat został rozbity, upadł wraz z człowiekiem, na skutek grzechu człowieka; zostanie podniesiony wraz z nim przez Tego, który rekapituluje.