Poradnictwo zawodowe, 1949 r.

Poradnictwo zawodowe, 1949 r. - Bronisław Biegeleisen-Żelazowski

Poradnictwo zawodowe, przewodnik dla nauczycieli, psychologów, lekarzy, kierowników poradni zawodowych, świetlic i organizacji zawodowych.

Bronisław Biegeleisen-Żelazowski był jednym z przedstawicieli nurtu humanizacyjnego w nauce organizacji i zarządzania. Nurt ten zajmował się głównie czynnikiem ludzkim w badaniach organizacyjnych.

B. Biegeleisen-Żelazowski ukończył studia inżynierskie na Politechnice Lwowskiej w 1903 roku, zaś w 1906 roku został docentem tej uczelni. W 1909 roku uzyskał habilitację w dziedzinie inżynierii sanitarnej na Politechnice Berlińskiej. W 1920 roku utworzył Instytut Psychotechniczny w Krakowie. W latach 30. kierował Miejskim Biurem Organizacji Pracy w Krakowie. W 1936 roku uzyskał doktorat filozofii na Uniwersytecie Poznańskim. Po wojnie został profesorem nadzwyczajnym w Uniwersytecie Warszawskim i Uniwersytecie Łódzkim oraz w Politechnice Warszawskiej. W 1949 otrzymał stanowisko samodzielnego pracownika naukowego w Instytucie Ekonomiki i Organizacji Przemysłu w Warszawie, gdzie zorganizował Zakład Normowania Pracy. W latach 60. założył oraz został kierownikiem Zakładu Psychologii przy Ośrodku badań Transportu Samochodowego w Warszawie.

Pierwsze prace inżynierskie Biegeleisen-Żelazowskiego dotoczyły między innymi obliczania przekrojów rurociągów wodnych oraz przepływów w rurociągach gazowych, poruszył także temat strat cieplnych w budynkach. W 1920 roku rozpoczął pierwsze w Polsce badania z zakresu psychotechniki przemysłowej. Dotyczyły one oddziału produkcji kołków szewskich w zakładach drzewnych. Wnioski, jakie wysunął z tych badań, są następujące: w pracach przemysłowych występuje kilka czynności kluczowych, które mają największy wpływ na efektywność pracy - do zadań psychotechniki w przemyśle należy znalezienie tych czynności i zbadanie uzdolnienia wykonujących je pracowników.