Pomarańcze i daktyle, 1910 r. I wydanie

Pomarańcze i daktyle, 1910 r. I wydanie - Karol May

"O Afryko! Witaj mi, kraino tajemnic! Mam na szlachetnym rumaku przejechać twoje nagie i puste stepy, na szybkim dromaderze twoją spiekła Hammadę, mam błądzić pod twoimi palmami, patrzeć na twoje fatamorgany i zieleniejące oazy, myśleć o twej przeszłości, ubolewać nad teraźniejszością i marzyć o twej przyszłości. Witaj mi, kraino słonecznego żaru, tropikalnego tętna i fizycznej gigantyczności! Na lodowatej północy odczuwałem twe ciepło, przysłuchiwałem się przedziwnym dźwiękom twych baśni i słyszałem szmer dalekich psalmów, wznoszonych ku niebu przez twą przepotężną przyrodę. Tu morze gazeli zalewało równinę, hipopotam pasł się głęboko pod wodą, las łamał się pod stopami słonia i nosorożca, w bagnie przewalał się krokodyl, a pod kolczastymi mimozami chrapał śpiący lew. Nogi moje były skrępowane, lecz dusza rwała się do ciebie. Tu huczała rusznica Boera, tu świstały włócznie Hotentotów i Kafrów, czarne postaci wiły się w atletycznych zapasach, dźwięczały łańcuchy, wyli niewolnicy, a ciężko objuczona karawana ciągnęła ku wschodowi, zaś okręt ku zachodowi. W samotnej wsi brzmiał ku niebu chór muzykantów, z wysokiego minaretu muezzin wołał na modlitwę, u wrót pustyni trzeszczał sucho piasek, a przy dalekiej studni wielbłądy zginały kolana, synowie pustyni zwracali oczy ku wschodowi, a dżellab śpiewał nabożnie: „Lubekka Aliah himeh” – tu jestem, o mój Boże!"