Polskie znaki pocztowe T. I-V.

Polskie znaki pocztowe T. I-V. - Antoni Łaszkiewicz

Polskie znaki pocztowe T. I, s. 291, rok wyd.1960,

Polskie znaki pocztowe T. II, s. 289- 651, rok wyd. 1960,

Polskie znaki pocztowe T. III, s. 653- 1077, rok wyd. 1962,

Polskie znaki pocztowe T. IV, s. 1079-1570, rok wyd. 1966, 

Polskie znaki pocztowe T.V, S. 1571-2079, rok wyd.1973

Profesor Antoni Łaszkiewicz urodził się 20 września 1904 r. na Kaukazie w Zakatałach, jako syn Franciszka Łaszkiewicza, pracującego w sądzie, i Marii Łaszkiewiczowej, z domu Klipunowskiej. Dzieciństwo i lata młodzieńcze spędził w Gruzji w miejscowości Gori, a później w Żytomierzu na Wołyniu. Od 1920 r. wraz z matką mieszka w Warszawie, gdzie po zdanej maturze rozpoczyna studia krystalografii, mineralogii i petrografii na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego. Zarabia na utrzymanie swoje i matki korepetycjami i dorywczą pracą. W roku 1923 Antoni Łaszkiewicz podejmuje pracę w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego początkowo jako demonstrator, następnie jako młodszy asystent. Od r. 1925 jest również asystentem w Zakładzie Mineralogii i Petrografii Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie w latach 1926-1928 wykładał mineralogię na kursach prowizorskich dla farmaceutów. Studia ukończył 1 lutego 1929 r. w stopniu doktora filozofii na podstawie rozprawy „Studia mineralogiczne”, po czym podjął pracę na Wszechnicy Jagiellońskiej pod kierownictwem prof. Stefana Kreutza.