Polskie spory i sądy

Polskie spory i sądy - Jacek Kurczewski

Syn oficera Mieczysława Kurczewskiego (1897–1989) i Marii (zm. 1953), córki Antoniego Jawornickiego, architekta i urbanisty, profesora Politechniki Warszawskiej[1]. Ukończył w 1965 studia na Wydziale Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, obronił następnie doktorat i habilitację. W 1995 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych.

Kontynuator polskiej szkoły socjologii prawa wywodzącej się od Leona Petrażyckiego, uczeń Adama Podgóreckiego. Zawodowo związany z Uniwersytetem Warszawskim, kieruje Katedrą Socjologii Obyczajów i Prawa w Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych UW.

W czasach PRL działał w opozycji demokratycznej, był doradcą „Solidarności”, od 1987 był członkiem redakcji „Res Publiki”. Uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu, w latach 1989–1991 zasiadał w Trybunale Stanu. Od 1991 do 1993 sprawował mandat posła I kadencjiz ramienia Kongresu Liberalno-Demokratycznego. W Sejmie zajmował urząd wicemarszałka. Po porażce w wyborach parlamentarnych w 1993 wycofał się z działalności politycznej.

Został stałym współpracownikiem Fundacji im. Stefana Batorego oraz członkiem polskiego Komitetu Helsińskiego. Autor kodeksu etycznego służby cywilnej. Członek Collegium Invisibile. Zasiadł w Radzie Centrum Badania Opinii Społecznej. W latach 1997–1998 był dyrektorem naukowym Międzynarodowego Instytutu Socjologii Prawa w Oñati[4]. Od 2014 do 2015 był doradcą sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

W 2007 odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[6]. Był członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w 2010 i w 2015