Polskie prawo patentowe z komentarzem, 1935 r.

Polskie prawo patentowe z komentarzem, 1935 r. - Adam Ponikło (opr)

Patent - Dokument urzędowy stwierdzający przyznanie danej osobie albo firmie wyłącznego prawa korzystania z wynalazku stanowi formę własności, która przechodzi na inne osoby droga spadku lub darowizny. Udzielenie patentu w Polsce uzależnione jest od Urzędu Patentowego, którego siedziba mieści się w Warszawie. Na całym obszarze państwa Polskiego obowiązuje obecnie ustawa z dnia 5 II 1924 o ochronie wynalazków ,wzorów i znaków towarowych (Dz.U.,N.31,poz.306,z 1924 r.).Ustawa ta opiera się w zasadzie na systemie meldunkowy, który w przeciwieństwie do systemu niemieckiego i angielskiego polega na przyznawaniu patentów na odpowiedzialność zgłaszającego się bez badania jego nowości. 

1. Warunki patentowalności wynalazku
W większości krajów nie określa się , czym jest wynalazek. Choć pojęcie to w potocznym rozumieniu obejmuje bardzo szeroki zakres ludzkiej działalności, przyjąć można, że wynalazek stanowi rozwiązanie pewnego problemu technicznego. Wynalazek, na który może być udzielona ochrona, (który może być opatentowany), musi spełniać jednocześnie trzy warunki:
Nowość. Rozwiązanie uważa się za nowe, jeśli nie jest częścią stanu techniki, który istniał przed (pierwszym) zgłoszeniem wynalazku do ochrony (tzw. zgłoszenie priorytetowe, według którego oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu). Przez stan techniki rozumie się wszystko, co zostało udostępnione do powszechnej wiadomości w formie opisu (w tym także słownego), przez stosowanie wynalazku, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, przy czym chodzi tu o sam fakt udostępnienia, a nie o to, czy ktoś faktycznie się zapoznał z wynalazkiem. Za ujawnienie wynalazku uważa się wyłącznie takie przedstawienie jego istoty, że znawca dziedziny, której wynalazek dotyczy, może mieć możliwość uzyskania informacji niezbędnych do jego wykorzystania. 
Wynalazki podlegające ochronie muszą prezentować sobą rozwiązania, co oznacza, że do ich dokonania użyto określonych środków technicznych, (choć samo rozwiązanie będące przedmiotem wynalazku nie musi dotyczyć problemu wyłącznie z dziedziny techniki). Ocena nowości wynalazku polega, więc na porównaniu środków technicznych, które posłużyły do jego dokonania, z tego samego rodzaju środkami wynikającymi z rozwiązań istniejących w stanie techniki.
Poziom wynalazczy, określany także jako nie oczywistość. Wynalazek musi stanowić twórczy krok w technice. Rozwiązanie odznacza się poziomem wynalazczym, jeśli dla znawcy (fachowca o przeciętnej wiedzy z danej dziedziny) nie wynika w sposób oczywisty ze stanu techniki.