Polska literatura współczesna Tom 1 do 20

Polska literatura współczesna Tom 1 do 20 -

I. Piękni dwudziestoletni - Hłasko Marek, 157 s.

II. Rodzinna Europa Miłosz - Czesław Miłosz 309 s.

III. Prawiek i inne czasy - Tokarczuk Olga 181 s.

V. Słoń i inne opowiadania - Sławomir Mrożek 188 s.

VI. Konopielka - Edward Redliński 134 s.

VII. Wieser Daidek - Paweł Huelle 189 s.

XI. Bezpowrotnie utracona leworęczność - Pilch Jerzy 160 s.

XII. Siekierezada - Stachura Edward 148 s.

XIII. Ballada o wzgardliwym wisielcu - Rembek Stanisław 293 s.

XIV. Trans-Atlantyk - Gombrowicz Witold 101 s.

XV. Hanemann - Chwin Stefan 179 s.

XVI. Proszę państwa do gazu - Tadeusz Borowski 237 s.

XVII. Barbarzyńca w podróży - Herbert Zbigniew 99 s.

XVII. Tatarak i inne opowiadania - Jarosław Iwaszkiewicz 420 s.

XVIII. Barbarzyńca w podróży - Zbigniew Herbert 99 s.

XIX. Pamiętnik z powstania warszawskiego - Miron Białoszewski 186 s.

    XX. Inny Świat - Gustaw Herling-Grudziński 244 s. 

Początkowy okres polskiej literatury współczesnej jest sporny. Zdaniem niektórych krytyków i historyków literatury (m.in. Piotra Kuncewicza) współczesność w polskiej literaturze należy liczyć od roku 1918, czyli od odzyskania przez Polskę niepodległości. Są też tacy, dla których literatura współczesna rozpoczyna się od roku 1939. Większość jednak pozycji i dzieł naukowych przyjmuje, że współczesną literaturę liczyć należy od 1945 roku. Literatura współczesna nie jest i nie była jednolita, ale podobnie jak sytuacja polityczna Polski po II wojnie światowej, ulegała licznym metamorfozom i przemianom, często analogicznym do przemian politycznych jakie następowały w państwie polskim. Jedną z jej cech charakterystycznych, szczególnie w latach 1945–1989 był podział na literaturę krajową i emigracyjną. Wiązało się to z pozostaniem za granicą, albo z emigracją części twórców nie akceptujących reżimu panującego w Polsce w tym okresie