Polska literatura współczesna

Polska literatura współczesna - -

Początkowy okres polskiej literatury współczesnej jest sporny. Zdaniem niektórych krytyków i historyków literatury (m.in. Piotra Kuncewicza) współczesność w polskiej literaturze należy liczyć od roku 1918, czyli od odzyskania przez Polskę niepodległości. Są też tacy, dla których literatura współczesna rozpoczyna się od roku 1939. Większość jednak pozycji i dzieł naukowych przyjmuje, że współczesną literaturę liczyć należy od 1945 roku. Literatura współczesna nie jest i nie była jednolita, ale podobnie jak sytuacja polityczna Polski po II wojnie światowej, ulegała licznym metamorfozom i przemianom, często analogicznym do przemian politycznych jakie następowały w państwie polskim. Jedną z jej cech charakterystycznych, szczególnie w latach 1945–1989 był podział na literaturę krajową i emigracyjną. Wiązało się to z pozostaniem za granicą, albo z emigracją części twórców nie akceptujących reżimu panującego w Polsce w tym okresie. I. Piękni dwudziestoletni - Hłasko Marek, 157 s. II. Rodzinna Europa Miłosz - Czesław Miłosz 309 s. III. Prawiek i inne czasy - Tokarczuk Olga 181 s. V. Słoń i inne opowiadania - Sławomir Mrożek 188 s. VI. Konopielka - Edward Redliński 134 s. VII. Wieser Daidek - Paweł Huelle 189 s. XI. Bezpowrotnie utracona leworęczność - Pilch Jerzy 160 s. XI. Bezpowrotnie utracona leworęczność - Pilch Jerzy 160 s. XII. Siekierezada - Stachura Edward 148 s. XIII. Ballada o wzgardliwym wisielcu - Rembek Stanisław 293 s. XIV. Trans-Atlantyk - Gombrowicz Witold 101 s. XV. Hanemann - Chwin Stefan 179 s. XVII. Barbarzyńca w podróży - Herbert Zbigniew 99 s. ! Uwagi: Oprawy i krawędzie stron delikatnie zakurzone.