Polska Józefa Chełmońskiego

Polska Józefa Chełmońskiego - Praca Zbiorowa

1. Mazowsze - 109 s., 2. Malarstwo - 1010 s., Józef chełmoński - Polski malarz i ilustrator czynny w Monachium, Paryżu i Warszawie, czołowy reprezentant realizmu. Urodzony w 1849 roku w Boczkach koło Łowicza, zmarł w 1914 roku w Kuklówce pod Grodziskiem Mazowieckim. W latach 1867-1871 uczęszczał do warszawskiej Klasy Rysunkowej i prywatnej pracowni Wojciecha Gersona. W 1872 kontynuował naukę w monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem H. Anschütza i A. Strähubera. Związał się też ze środowiskiem polskich monachijczyków, przede wszystkim ze Stanisławem Witkiewiczem, Józefem Brandtem, Maksymilianem Gierymskim i Adamem Chmielowskim; został przyjęty w poczet członków Kunstvereinu, z którym wystawiał. Charakterystyczną cechą twórczości Chełmońskiego, bardzo ważną dla sztuki polskiej na przełomie XIX i XX wieku jest usankcjonowanie obecności w malarstwie krajobrazu samego w sobie - nie tylko jako tła dla tematu historycznego czy sceny rodzajowej, ale jako pełnowartościowego, samoistnego motywu. Polna droga, złota od kaczeńców łąka, spokojna tafla stawu, trawy bezkresnego stepu, załom rzeki o zmierzchu czy delikatny woal porannych mgieł - to samoistni bohaterowie obrazu Chełmońskiego - Tadeusz Matuszczak Fotografie Mirosława Wiśniewskiego, wstęp i opracowanie Tadeusza Matuszczaka. Wstęp, kalendarium i podpisy w trzech językach: polskim, angielskim i niemieckim.