Polska encyklopedja szlachecka, tom III zeszyty 1-6

Polska encyklopedja szlachecka, tom III zeszyty 1-6 - S.J. Starykoń-Kasprzycki

Zeszyt 1,  8-112s. 1935 r. 

Zeszyt 2, 113-208s. 1935 r. 

Zeszyt 3, 209-304s. 1935 r. 

Zeszyt 4, 305-400s. 1935 r. 

Zeszyt 5-6, 401-596s. 1936 r.

Szlachta polska – stan społeczny istniejący w Królestwie Polskim, Rzeczypospolitej Obojga Narodów oraz na ziemiach polskich, litewskich, łotewskich, białoruskich i ukraińskich w czasie zaborów do 1921 roku, kiedy prawnie został zniesiony na mocy konstytucji[2]. Powstała z przekształcenia się stanu rycerskiego w szlachecki.

Do końca XVIII wieku szlachta w Polsce cieszyła się licznymi przywilejami: wyłącznego prawa własności ziemskiej, wolności od uwięzienia przed wydaniem wyroku sądowego, wolności od podatków z ziem folwarcznych, wolności od ceł przywozowych za towary nabyte za granicą na własny użytek, prawa do nabywania po niskiej cenie soli, wyłączności do korzystania z praw publicznych, wyłączności na dostęp do godności świeckich i publicznych[3].

W 1791 roku szlachty w Polsce było w stosunku do całej ludności około 8%, w krajach zachodnich współczynnik ten utrzymywał się na poziomie 2%[