Polska encyklopedia szlachecka, 12 tomów, 1938 r.

Polska encyklopedia szlachecka, 12 tomów, 1938 r. - S.J. Starykoń-Kasprzycki (red.)

Zestaw zawiera:

Tom 1 - 1935 r., Zeszyty: 1, 2, 3, 4

Tom 2 - 1935 r.,  Zeszyty: 1, 2, 3, 4 i 5 

Tom 3 - 1936 r., Zeszyty: 1, 2, 3, 4, 5-6 

Tom 4 - 1936 r., Zeszyty: 1-2, 3, 4

Tom 5 - 1936 r., Zeszyty: 1-2, 3, 4

Tom 6 - 1936 r., Zeszyty: 1, 2, 3, 4

Tom 7 - 1937 r., Zeszyty: 1, 2, 3, 4

Tom 8 - 1937 r., Zeszyty:1, 2, 3, 4

Tom 9 - 1938 r., Zeszyty: 1, 2, 3, 4

Tom 10 - 1938 r., Zeszyty: 1, 2, 3, 4

Tom 11 - 1938 r., Zeszyty: 1, 2, 3, 4

Tom 12 - 1938 r., Zeszyty: 1, 2, 3, 4

Polska encyklopedia szlachecka, 12 tomów, Stefan Janusz Starykoń-Kasprzycki, Wyd. Instytutu Kultury Historycznej, Warszawa, 1936-1938.

Polskie encyklopedie – encyklopedie napisane lub przetłumaczone z języków obcych przez Polaków, wydane w Polsce lub za granicą w języku polskim (lub innych językach uniwersalnych, np. łacińskim, angielskim). Artykuł zawiera listę encyklopedii opublikowanych w Polsce lub za granicą w formie książkowej w języku polskim lub z użyciem tego języka oraz przetłumaczonych z języków obcych na ten język. 

Zanim nastały czasy encyklopedystów, wiedza ogólna zawierała się w rękopiśmiennych lub drukowanych publikacjach mających charakter kompendiów takich jak zielnik lub herbarz. Wydawnictwa tego rodzaju zaczęły pojawiać się już na przełomie średniowiecza i renesansu i na ogół zawierały opisy roślin, ale niekiedy także minerałów i substancji. Miały one charakter opisowy, ale jako pierwsze wprowadzały hasłowy, choć zwykle nie alfabetyczny układ definicji. Pierwsze encyklopedie w języku polskim zaczęły ukazywać się w formie drukowanej w początku XVII wieku.