Polscy deiści i wolnomyśliciele za Jagiellonów, 1911 r.

Polscy deiści i wolnomyśliciele za Jagiellonów, 1911 r. - Merczyng Henryk

Merczyng Henryk, pseud. i krypt. Edward Czyński, M…czyng Henryk, H. M. (1860–1916), ×zyk, profesor elektrotechniki i mechaniki w Petersburgu, historyk reformacji i demograf. Ur. 5 II w Zgierzu, był synem Jana Karola Mertschinga (zob.) i Matyldy Schlabic. Pochodził z rodziny kalwińskiej; po ukończeniu II Gimnazjum w Warszawie wstąpił na Wydział Fizyczno-Matematyczny Uniw. Warsz., który ukończył w r. 1882. Jeszcze w trakcie studiów otrzymał złoty medal, przyznany mu przez Wydział Historyczno-Filologiczny tegoż Uniwersytetu za ogłoszoną później drukiem (1881 w języku rosyjskim) rozprawkę o cesarzu Tyberiuszu. M. podjął następnie naukę w petersburskim Instytucie Inżynierów Komunikacji (Institut Inženerov Putej Sobščenija). Po jego ukończeniu (1885) pracował na stacji Novaja Aleksandrija (późniejsze Puławy) na Kolei Nadwiślańskiej, a w r. 1887 rozpoczął w wyż. wym. Instytucie wykłady (w charakterze nauczyciela nadetatowego) i w r. 1892 został mianowany adiunktem, w r. 1896 zaś profesorem nadzwycz., w r. 1904 profesorem zwycz. elektrotechniki. W uczelni tej prowadził początkowo kurs hydrauliki, a od r. 1890 zapoczątkował wykłady elektrotechniki i telegra×i oraz zorganizował laboratorium elektrotechniczne. Przez pewien czas prowadził również wykłady w Instytucie Elektrotechnicznym w Petersburgu. Program jego wykładów obejmował zagadnienia maszyn i urządzeń elektrycznych, przesyłania energii elektrycznej na odległość, napędu elektrycznego statków i pojazdów szynowych.