Położnictwo 1938 r.

Położnictwo 1938 r. - J. W. Williams

Położna – samodzielny specjalista w zakresie opieki nad kobietą w każdym okresie jej życia. Osoba posiadająca odpowiednie wykształcenie potwierdzone dyplomem ukończenia studiów wyższych oraz prawem wykonywania zawodu. Zawód położnej jest zawodem samodzielnym, chronionym ustawą z 2011 r. (z późniejszymi zmianami). Do kompetencji położnej należą: rozpoznawanie ciąży, kierowanie na badanie konieczne do wczesnego rozpoznania ciąży podwyższonego ryzyka, monitorowanie płodu z wykorzystaniem aparatury medycznej, opieka nad kobietą w ciąży fizjologicznej, prowadzenie fizjologicznego porodu i połogu, badanie i opieka nad noworodkiem i niemowlęciem do 6 tygodnia życia, edukacja zdrowotna kobiet (oraz ich rodzin) w zakresie m.in. przygotowania do życia w rodzinie i metod planowania rodziny, doradztwo dietetyczne w ciąży, podejmowanie koniecznych działań w sytuacjach nagłych, do czasu przybycia lekarza, w tym ręczne wydobycie łożyska i przyjmowanie porodu z położenia miednicowego, profilaktyka chorób kobiecych i patologii położniczych. Położna ma prawo także do samodzielnego udzielania określonych świadczeń zapobiegawczych, diagnostycznych, leczniczych i rehabilitacyjnych. Obecnie, aby móc uzyskać uprawnienia do wykonywania zawodu położnej, należy skończyć wyższe studia zawodowe (3-letnie studia licencjackie, po których otrzymuje się tytuł zawodowy licencjata położnictwa) oraz zdobyć prawo wykonywania zawodu. Kształcenie można kontynuować na 2-letnich uzupełniających studiach magisterskich. Inną drogą dokształcania są kursy kwalifikacyjne, kursy specjalistyczne i specjalizacje, które położne mogą zdobyć m.in. z pielęgniarstwa operacyjnego, ginekologicznego, neonatologicznego, środowiskowo-rodzinnego, a także z zarządzania. Położne mogą pracować w publicznych i niepublicznych zakładach opieki zdrowotnej (w szpitalach na oddziałach: położniczym, ginekologicznym, neonatologicznym, patologii ciąży oraz na sali porodowej), a także mogą zakładać i prowadzić prywatne (indywidualne lub grupowe) praktyki położnicze. Położną z lekarzem łączy więź merytoryczna, a nie służbowa, co oznacza, że lekarz nie jest zwierzchnikiem położnej, a równorzędnym partnerem w pracy. Ponadto, w sytuacjach nagłych, położna pod nieobecność lekarza ma obowiązek przejąć pewne jego kompetencje. Położna pracująca w szpitalu, tzw. odcinkowa, podlega kierownikowi do spraw położnictwa, dawniej tzw. położnej oddziałowej, ta – położnej/pielęgniarce naczelnej/przełożonej, a ta – zastępcy dyrektora szpitala ds. pielęgniarstwa. Tom I - 538 s. / 1937 r. Tom II - 540 s. / 1938 r. Tom III - 488 s. / 1938 r.