Położenie Robotników Polskich w Czasie Wojny 1939 1945 Część 1 1949r - Władysław Rusiński
Prof. dr hab. Władysław Rusiński, kierownik katedry Historii Gospodarczej w latach 1954-1962 urodził się 24 marca 1911 r. w Nowej Wsi koło Żnina w wielodzietnej rodzinie robotniczej. Ze względu na warunki materialne w wieku 17 lat rozpoczął pracę zawodową początkowo w Pakości, a od 1932 r. w Poznaniu, przygotowując się jednocześnie eksternistycznie do matury. Zdany w 1933 r. egzamin dojrzałości pozwolił mu podjąć studia na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego. W ciągu dwóch lat studiów przygotował pracę magisterską pt.: „Uwarstwienie ludności wiejskiej w królewszczyznach Prus Królewskich w drugiej połowie XVII wieku”, pod kierunkiem prof. Jana Rutkowskiego, która została opublikowana na łamach „Roczników Dziejów Społecznych i Gospodarczych”. Po zakończeniu studiów w 1937 r. rozpoczął pracę w charakterze asystenta-wolontariusza w Katedrze Historii Gospodarczej Uniwersytetu Poznańskiego. Stopień doktora uzyskał w 1939 r. na podstawie rozprawy pt.: „Osady tzw. Olędrów w dawnym województwie poznańskim” przygotowanej pod opieką prof. Jana Rutkowskiego. Praca została opublikowana w 1947 r. Podczas okupacji pracował na wsi, później jako robotnik budowlany i w fabryce czapek; końca wojny doczekał jako administrator w lecznicy chorych na płuca.
Po wojnie wrócił na Uniwersytet Poznański zostając asystentem w Katedrze II Prawa Polskiego. Przez cały czas pracował jednak pod opieką naukową prof. Rutkowskiego. W 1952 r. uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1958 r. tytuł profesora zwyczajnego. Od 1947 r. pracował na drugim etacie w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Poznaniu (przemianowanej w 1974 r. na Akademię Ekonomiczną w Poznaniu), do której ze względu na wprowadzony wtedy wymóg jednoetatowości ostatecznie przeszedł w 1962 r. Z uczelnią tą związany był do 1981 r., w którym to przeszedł na emeryturę.
Główny obszar badań prof. Władyslawa Rusińskiego stanowiły zagadnienia dotyczące polskiego feudalizmu, struktury agrarnej Polski i Europy. Z kolei stosunki gospodarczo-społeczne w okresie okupacji były treścią jego rozprawy habilitacyjnej. W swoich publikacjach opowiadał się za ideą spółdzielczości. Ostatnie lata pracy naukowej poświęcił w większym stopniu badaniom regionalnym, w szczególności dotyczącym ziem odzyskanych i Wielkopolski. Należy podkreślić także aktywną działalność prof. Rusińskiego w ramach sekcji onomastycznej, a później w Komisji Ustalania Nazw Miejscowości w Instytucie Zachodnim, która zajmowała się przywracaniem słowiańskich nazw miejscowościom położonym na Pomorzu Zachodnim i Ziemi Lubuskiej.
Efektem działalności naukowej prof. Władysława Rusińskiego jest ponad 270 publikacji. Największą popularnością cieszyły się wielokrotnie wydawane i uzupełniane podręczniki i skrypty dotyczące historii gospodarczej Polski i świata: „Historia gospodarcza Polski na tle dziejów gospodarczych powszechnych” (1960, 1961, 1963); „Rozwój gospodarczy ziem polskich w zarysie” (1963, 1969, 1973); „Zarys historii gospodarczej powszechnej. Czasy nowożytne i najnowsze (1500-1939)” (1970, 1973); „Zarys historii gospodarczej Polski na tle dziejów gospodarczych powszechnych” (1978, 1982, 1986). Przejawem szerokiej wiedzy prof. Władysława Rusińskiego dotyczącej rozwoju społeczno-gospodarczego Wielkopolski jest autorstwo monografii „Kalisz. Zarys dziejów” (1983) oraz „Życie codzienne w Kaliszu w dobie Oświecenia” (1988), a także redakcja i współautorstwo monografii „Dzieje Kalisza” (1977).
