Polowanie na ludzi

Polowanie na ludzi - Elliott Leyton

Książka Elliotta Leytona podzielona jest na trzy części. W pierwszym rozdziale pisarz analizuję współczesny portret seryjnego mordercy. Ich przykładami są tutaj historie Davida Berkowitza, Teda Bundy, Edmunda Kempera oraz Alberta De Salvo. W drugiej, skromniejszej objętościowo części mamy mniej znane polskiemu czytelnikowi postaci masowych zbrodniarzy, Charlesa Starkweathera oraz Marka Essexa. Część trzecia stanowi ogólne spojrzenie na tego typu przypadki pojawiające się na całym świecie na przełomie dekad. Prawdopodobnie, gdyby owa praca powstała kilkanaście lat później mielibyśmy do czynienia z bogatszym rozdziałem o masowych mordercach. Mimo to dziwi mnie trochę brak osobnego omówienie historii Charlesa Whitmana, człowieka, który w 1966 roku zastrzelił kilkanaście osób na uniwersytecie w Austin. Leyton pominął tą postać zapewne, dlatego, że z socjologicznego punktu widzenia wymienieni przezeń zabójcy znacznie lepiej wpisywali się w wybrany dla książki profil. Jeśli można narzekać na cokolwiek w kontekście „Polowania na ludzi” to tylko na dość skromną ilość opisanych sylwetek. Jednakże dokładność ich analizy oraz ogólny profesjonalizm podejścia do tematu, rekompensuje nam wszystko. Oczywisty jest fakt, że autor musiał subiektywnie dokonać okrojenia tematu gdyż ten jest tak rozległy, że wręcz nie do opisania w pojedynczym woluminie.