Polityka rządu polskiego na uchodźstwie w latach 1939 - 1942 tom III

Polityka rządu polskiego na uchodźstwie w latach 1939 - 1942 tom III - Stanisław Stroński

Książki znajdują się w kartonowym opakowaniu

Stanisław Stroński (ur. 18 sierpnia 1882 w Nisku, zm. 20 października 1955 w Londynie) – polski filolog-romanista, publicysta i polityk związany z ruchem narodowym.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

członek Związku Młodzieży Polskiej „Zet” (tajnej organizacji działającej w polskich skupiskach akademickich trzech zaborów, założonej w 1887)

od 1904 – członek Stowarzyszenia Demokratyczno-Narodowego (Narodowa Demokracja)

od 1905 – członek Ligi Narodowej

1908 – jeden z twórców grupy Rzeczpospolita

1913–1914 – poseł do Sejmu Krajowego we Lwowie

w 1914 roku jako przedstawiciel Konserwatywnego Centrum był członkiem sekcji zachodniej Naczelnego Komitetu Narodowego[1].

1914–1917 – internowany przez Austriaków

1918–1919 – członek Komitetu Narodowego Polskiego w Paryżu

od 1919 – profesor filologii Uniwersytetu Jagiellońskiego

1920–1924 – redaktor warszawskiego dziennika Rzeczpospolita i Warszawianka (1924–1928)

1927–1939 – profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

1922–1935 – poseł na Sejm RP początkowo z ramienia Stronnictwa Chrześcijańsko-Narodowego, potem Związku Ludowo-Narodowego, a następnie Stronnictwa Narodowego

1936–1938 – związany blisko z Frontem Morges i generałem Władysławem Sikorskim

1939–1943 – w rządzie emigracyjnym Władysława Sikorskiego wicepremier i minister informacji i dokumentacji.

1945–1948 i 1950–1954 – prezes Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie

od 1950 członek-założyciel Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie

od 1951 – profesor Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie