Polityka innowacyjna państwa wobec sektora małych i średnich przedsiębiorstw w Polsce

Polityka innowacyjna państwa wobec sektora małych i średnich przedsiębiorstw w Polsce

W niniejszym opracowaniu innowacje ujmuje się jako pomyślną ekonomicznie eksploatację nowych pomysłów, których efektem są: a) nowe lub istotnie ulepszone wyroby (lub usługi), b) nowe lub istotnie ulepszone procesy, c) nowe metody marketingu lub nowe metody w zakresie praktyk biznesowych, organizacji miejsca pracy bądź relacji ze środowiskiem zewnętrznym2. Realizacja innowacji związana jest z wieloma czynnościami naukowymi, technologicznymi, organizacyjnymi, finansowymi i handlowymi. Z jednej strony innowacje są traktowane jako kontinuum zmian, obejmujące istotne modyfi kacje istniejących produktów, procesów i praktyk, które mogą być nowe dla przedsiębiorstwa, ale niekoniecznie dla przemysłu, z drugiej strony dotyczą fundamentalnie nowych produktów i procesów z drugiej, które są nowe tak dla przemysłu, jak i dla przedsiębiorstwa. Pozwala to na przyjęcie założenia, że innowacyjność przedsiębiorstw jest także stopniowalna, w miejsce uproszczonego podziału na przedsiębiorstwa innowacyjne i nieinnowacyjne, umożliwiając rozważanie jej stopnia lub natężenia dla przedsiębiorstw o różnej skali, rodzaju działalności, lokalizacji itp. Innowacyjność przedsiębiorstw określana jest najogólniej jako skłonność (motywacja) i zdolność do poszukiwania, tworzenia, jak również absorpcji i komercyjnego wykorzystywania jakichkolwiek wyników badań naukowych, nowych koncepcji, pomysłów i wynalazków prowadzących do wzrostu poziomu nowoczesności i wzmocnienia pozycji konkurencyjnej przedsiębiorstw czy realizacji ambicji technicznych przedsiębiorcy.