Poezje zebrane, t. I-II

Poezje zebrane, t. I-II - Kazimierz Wierzyński

t. I- 535 s. t. II- 510 s. Kazimierz Wierzyński Poeta, prozaik, eseista. Urodził się 27 sierpnia 1894 w Drohobyczu jako Wirstlein (w 1912 cała rodzina wystąpiła o zmianę nazwiska na Wierzyński), zmarł 13 lutego 1969 w Londynie. Twórczość międzywojenna Wierzyńskiego rozpoczyna się tomami "Wiosna i wino" (1919) oraz "Wróble na dachu" (1921), przynosząc nieznaną wcześniej poezji polskiej dawkę radości życia o ogromnym nasileniu, co przy tradycyjnie poważnej i koturnowej polskiej liryce było istotną nowością. Podmiot liryczny, występujący jako młody człowiek żyjący wśród konkretnych realiów współczesnej miejskiej cywilizacji obnosi po ulicach swoją radość życia, programowo niefrasobliwy i zbuntowany przeciw rygorom, powadze i nudnej pryncypialności zastanego świata. Zaliczany przez wielu krytyków i pisarzy (m. in. Jakobsona, Herberta) do największych poetów XX wieku, Wierzyński wciąż pozostaje w Polsce pisarzem nieznanym, zwłaszcza jeżeli chodzi o jego powojenną twórczość. Dlaczego był on „źle obecny” w PRL, jaki był jego stosunek do komunizmu oraz Rosji i jakie jest dzisiaj znaczenie jego twórczości? Jego emigracyjna twórczość nie była wydawana w PRL aż do śmierci pisarza, a jej okrojony fragment udostępniono czytelnikom dopiero w 1972 roku. Wiele utworów Wierzyńskiego, w tym poświęconą Piłsudskiemu „Wolność tragiczną”, wydano dopiero po 1989 roku.