Podstawy psychofarmakologii leki przeciwpsychotyczne i normotymiczne

Podstawy psychofarmakologii leki przeciwpsychotyczne i normotymiczne - Stephen M. Stahl

Przede mną tłumaczenie kolejnej książki niezrównanego mistrza dydaktyki psychofarmakologicznej — Stephena M. Stahla. Tym razem rzecz dotyczy stosowania leków przeciwpsychotycznych i normotymicznych w praktyce klinicznej. Wykorzystując piktogramy i kolory, stanowiące barwne wyróżniki przedstawianych informacji, Autor przytacza najbardziej przydatne dla praktyki klinicznej dane dotyczące dwudziestu leków. Są to leki przeciwpsychotyczne nowej generacji (amisulpryd, aripiprazol, klozapina, kwetiapina, olanzapina, perospiron, risperidon, ziprasidon i zotepina), klasyczne leki normotymiczne, takie jak lit, karbamazepina, walproiniany i lamotrigina, oraz nowe leki o działaniu przeciwdrgawkowym, które mogą mieć zastosowanie w chorobie afektywnej dwubiegunowej (gabapentyna, lewetiracetam, okskarbamazepina, topiramat, zonisamid) lub w zaburzeniach lękowych (pregabalina). Nie jest jasne, dlaczego spośród typowych leków przeciwpsychotycznych została wybrana jedynie cyjamemazyna, skoro wiele z tych środków jest nadal bardzo popularnych w psychiatrycznej praktyce klinicznej, a w ostatnim słynnym badaniu CATIE perfenazyna pod wieloma względami spisała się nie gorzej niż leki przeciwpsychotyczne nowej generacji. Być może dlatego, że obecnie wyłącznie w odniesieniu do niektórych atypowych leków przeciwpsychotycznych można również używać nazwy "lek normotymiczny”. W największym stopniu kryteria takie spełniają klozapina, olanzapina i kwetiapina. Treść książki nie skupia się tylko na lekach stosowanych w Stanach Zjednoczonych i zaaprobowanych przez FDA, ale uwzględnia także niektóre leki "europejskie” (amisulpryd, cyjamemazyna, zotepina), a nawet japońskie (perospiron)...