Podróż naukowa do ziemi Świętej 1936 r.

Podróż naukowa do ziemi Świętej 1936 r. - Piotr Stach

Ziemia Święta − termin pochodzący z Biblii, oznaczający Palestynę i Izrael jako miejsca rozgrywania się wydarzeń Starego i Nowego Testamentu. Od średniowiecza jest używany powszechnie przez chrześcijan[1], ale także w judaizmie i islamie. Ziemia Święta jest celem licznych pielgrzymek. Jej opisy można znaleźć w wielu relacjach pielgrzymów starożytnych i współczesnych (np. Pątniczki Egerii (IV w.)[2], Pielgrzyma z Bordeaux (IV w.)[3], Anonima z Piacenzy (VI w.)[4], Mikołaja Krzysztofa Radziwiłła, zwanego Sierotką (XVI w.)[5][6], Maksymiliana Bawarskiego (XIX w.)[7], Juliusza Słowackiego (XIX w.)[8][9], Zofii Kossak-Szczuckiej (XX w.)[10][11]. Różne odłamy chrześcijaństwa mają swoje odpowiednie instytucje, patriarchaty jerozolimskie, spełniające funkcję opieki nad Ziemią Świętą. W swoich oficjalnych nazwach odwołują się one do terminu Ziemia Święta. Z ramienia Kościoła katolickiego franciszkanie należący do prowincji nazywanej Kustodią Ziemi Świętej są oficjalnymi stróżami Miejsc Świętych związanych z wydarzeniami Nowego Testamentu[12]. Istnieje ona od XIV wieku na terenie kilku krajów Bliskiego Wschodu. Często Ziemia Święta jest terminem oznaczającym część Bliskiego Wschodu w której skład wchodzą państwa: Liban, Syria, Izrael wraz z Palestyną, Jordania, część Egiptu z Górą Synaj, niekiedy nawet południowa Turcja.