Podręcznik Historji Wojskowości Powszechnej 1928 r.

Podręcznik Historji Wojskowości Powszechnej 1928 r. - Stanisław Kara

Stanisław Kara (ur. 2 września 1893 w Zaleszczykach, zm. w lipcu 1955 lub 1956) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, dyplomata. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W latach 20. był przydzielony do 5 pułku piechoty Legionów. Do listopada 1923 wykładał w Szkole Podchorążych w Warszawie, gdzie był dyrektorem nauk. Odbył III Kurs Doszkolenia od 2 listopada 1923 do 15 października 1924 w Wyższej Szkole Wojennej. Uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. W 1924 skierowany do Oddziału II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. 30 listopada 1926 otrzymał przeniesienie do składu osobowego inspektora armii generała dywizji Józefa Rybaka na stanowisko oficera sztabu[8]. Z dniem 15 września 1927 został mianowany attaché wojskowym w Rydze (Łotwa) i Tallinnie (Estonia) z równoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów piechoty[9][10]. 23 stycznia 1928 został awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 33. lokatą w korpusie oficerów piechoty.

Z dniem 30 czerwca 1931 został przeniesiony w stan nieczynny na okres trzech miesięcy. Następnie stan nieczynny został mu przedłużony o trzy miesiące, do 30 września 1931. Z dniem 31 grudnia 1931 został przeniesiony do rezerwy z równoczesnym przeniesieniem w rezerwie do 30 pułku Strzelców Kaniowskich w Warszawie. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i w dalszym ciągu posiadał przydział do 30 pułku Strzelców Kaniowskich.

Od 1 czerwca 1931 do 1 lutego 1932 pracował jako radca ministerialny w Departamencie Konsularnym Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Służył jako dyplomata w III Republice Francuskiej: od 1 lutego 1932 do 1935 był konsulem generalnym RP w Lille, od 1 lipca 1935 był konsulem generalnym RP w Paryżu i radcą emigracyjnym tamże, następnie w III Rzeszy od 1 listopada 1938 konsulem generalnym RP w Berlinie.

W 1939 został przywrócony do czynnej służby wojskowej. Po wybuchu II wojny światowej został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. We Francji został zastępcą szefa sztabu Naczelnego Wodza PSZ.

Był szefem Ekspozytury „P” w Lizbonie. Od marca 1944 do września 1945 pełnił funkcję attaché wojskowego w Rio de Janeiro w Brazylii. Tam zajmował się mobilizacją ochotników do szeregów Polskich Sił Zbrojnych.

Po wojnie pozostał w Brazylii, gdzie działał w Unii Kulturalnej Polaków w Brazylii, od 1951 pełnił stanowisko sekretarza generalnego Komitetu Polskiego. Utrzymywał kontakt z Instytutem Józefa Piłsudskiego w Ameryce.

Zmarł w lipcu 1955[17][18] lub 1956. Został pochowany na cmentarzu Saint-Sauveur-des-Monts w prowincji Quebec w Kanadzie. Jego żoną była Władysława (1894–1965)