Podparnasie Polskie 1930 r

Podparnasie Polskie 1930 r - Kazimierz Rujwid Wroczyński

Kazimierz Wroczyński (ur. 27 lutego 1883 w Warszawie, zm. 22 października 1957 tamże) – polski pisarz i dziennikarz.Syn Jana i Franciszki z Dudzińskich. Ukończył II Gimnazjum Męskie w Warszawie. Studiował filologię romańską i prawo w Warszawie, Heidelbergu, Lwowie, Monachium i Odessie, gdzie w 1910 ukończył wydział prawa. Jego debiutem jako poety były publikacje w „Chimerze”. Napisał między innymi zbiór opowiadań Bengalskie ognie: Noweletty-fraszki (1913), jedną z pierwszych powojennych powieści fantastycznonaukowych Baczność! A. R. 7: Powieść o atomie (1948), był też autorem szkicu literackiego O Stefanie Jaraczu: Wspomnienia (1950)[1]. W 1911 wraz z Bolesławem Leśmianem założył eksperymentalny Teatr Artystyczny. W 1912 został reżyserem i kierownikiem literackim Teatru Małego. W latach następnych był kierownikiem artystycznym, a przez pewien czas także dyrektorem (1917–1920) kabaretu Czarny Kot. Jako reżyser i sekretarz Teatru Polskiego (1914–1915) organizował kabarety i szopki. We wrześniu 1923 zaczął kierować Teatrem Miejskim w Łodzi. Założyciel ZAiKS, a od 1927 jego honorowy członek. Podczas II wojny światowej działał w konspiracji, a po wojnie pracował jako dziennikarz i recenzent teatralny „Kuriera Codziennego”[2]. Jest współautorem (wraz z Janem Lankauem) słów legionowej piosenki Białe róże (Rozkwitały pąki białych róż)[3] oraz autorem książek: Wspomnienia o Stefanie Jaraczu (Czytelnik 1950) i Pół wieku wspomnień teatralnych (Czytelnik 1957).